Gerommel op de Olympos in Clash of the Titans

Perseus (Sam Worthington), een aangespoelde vondeling en bastaardzoon van oppergod Zeus (Liam Neeson), groeit op in een eenvoudige vissersfamilie in het oude Griekenland. Het zijn harde tijden en meer en meer mensen vragen zich luidop af waarom ze de goden nog zouden aanbidden. Op de Olympos zien Zeus en andere goden met lede ogen aan dat ze hun krachten dreigen te verliezen. Tijd dus dat er orde op zaken wordt gesteld.

Release the Kraken!

Hades (Ralph Fiennes), de sluwe god van de onderwereld, heeft wel een leuk ideetje voor een straf. De stad Argos zal binnen de tien dagen compleet van de kaart worden geveegd door het titanische zeemonster The Kraken, tenzij de bewoners hun bloedmooie prinses Andromeda (Alexa Davalos) offeren aan het beest.

Perseus, die als halfgod goed van pas komt, wordt er samen met wat soldaten, twee jagers en de mysterieuze Io (Gemma Arterton) op uitgestuurd om de plannen van Hades te dwarsbomen. Met tussenstops bij huizenhoge schorpioenen, drie heksen met samen één oog en het hol van Medusa, wordt de queeste bepaald geen pleziertochtje.

Van plasticine naar 3D

Clash of the Titans is een remake van de gelijknamige film uit 1981. De plasticinemonsters van toen werden vervangen door net iets spectaculairdere computerbeelden. Voor de cast werden grote namen aangesproken. En het geheel werd vlak voor de release nog snel even omgezet naar 3D. De eighties-kitsch is nog wel aanwezig, getuige daarvan is het lachwekkende glitterpak waarin Liam Neeson als Zeus paradeert.

Het scenario zelf kon duidelijk ook nog wel een update gebruiken. Voor een film barstensvol monsters en ander gespuis, is het verhaal opvallend saai. Het geheel komt nogal traag op gang, terwijl de grote finale wel erg snel wordt afgewikkeld. Bovendien hebben de personages bitter weinig interessants te melden. Misschien dat die problemen in een derde remake vallen op te lossen.