Ken Loach op zijn ontroerendst

De vijftienjarige Billy Casper houdt nipt stand in een koele en gemene wereld tot hij een valkennest ontdekt en zich toelegt op het africhten van één van de kleintjes. De jongen bloeit open onder het temmen en aanschouwen van de majestueuze présence van zijn Kes.

Keihard

De scènes met de roofvogel zijn zo stil en poëtisch dat je de stukjes waarin hij de agressieve mensenwereld van de Britse arbeidersklasse moet ondergaan, nauwelijks aan kan. Zijn mijnwerkende broer heeft losse handjes, zijn vader is weg en zijn moeder schittert in haar marginale afwezigheid.

Ken Loach maakt steeds keiharde sociale drama’s (denk maar aan Sweet Sixteen en The Wind That Shakes the Barley). Je ontdekt zijn geniale oeuvre best in homeopatische hoeveelheden, want een klinische depressie loert om de hoek. Toch is het bij Kes niet enkel huilen met de pet op. De regisseur gunt ons rustmomenten met lichtpuntjes zoals een komische voetbaltraining. Natuurlijk evolueert ook die in een grimmig spel.