Droom weg met Monarchy

'The sky is the limit!', durven sommigen wel eens te beweren, maar dat is niet van toepassing op Monarchy. Om hun titelloze album te promoten, hebben ze vanuit Orlando hun eerste optreden de ruimte in gestuurd. Een stunt die wel kan tellen. Want anders hadden we waarschijnlijk nooit opgemerkt dat deze Aussies een futuristisch pareltje hebben afgeleverd.

Eighties van Aussies

Op vlak van elektronische muziek behoort Australië tot de absolute wereldtop met exportproducten als Cut Copy, The Presets en Midnight Juggernauts…  Allen hebben ze een psychedelisch, mysterieus kantje en Monarchy – op optredens steevast gehuld in maskers – wijkt daar niet van af. Mysterie is volgens hen essentieel. Vooral  in tijden van overkill aan nutteloze artiestweetjes,besteden de mensen te weinig aandacht aan de muziek. Die attitude spiegelt zich zonder twijfel af op de sound van hun debuut. De songs klinken stuk voor stuk erg dromerig.  Ra, de zanger, gebruikt liever de term futuristisch minimalisme. Met invloeden als Prince en Grum is het album ook opvallend dansbaar. Uitschieter is ongetwijfeld Love Get out of My Way waarvoor je best je glitterschoenen uit de kast haalt en je jezelf, al dansend, naar buiten rept. Maar ook Maybe I’m Crazy, een staaltje glampop à la Stuart Prices Zoot Woman, kan ons erg bekoren.  

De dancepop van Monarchy is uiterst verfrissend en mag niet verward worden met de vele eighties-acts die al twee jaar in opmars zijn. In tegenstelling tot wat je zou verwachten van een album met lay-back synths, raast dit album als een raket door je boxen/Ipod. Momenteel is Monarchy nog een nobele onbekende in het kronkelige muzieklandschap, maar daar komt ongetwijfeld snel verandering in.