Dranouter: Wisselvallige Zaterdag

Op weinig andere grote festivals zie je de plaatselijke schooltjes nog BBQ-worsten verkopen 'voor het goede doel', of staan er nog vredig koeien te grazen naast het festivalterrein. We zagen er bovendien meer buggy's en rolstoelen dan op de doorsnee CD&V-familiedag: met hun uitgebreide aanbod randanimatie blijft Dranouter ook het Familiefestival bij uitstek.Maar goed, wij kwamen uiteraard voor de muziek en werden, op enkele onvolmaaktheden in het programma na, allesbehalve teleurgesteld.

Het is 16u als wij de grote weide in het prachtige West-Vlaamse Heuvelland betreden. Omdat het hoofdpodium (de Kayam-tent) tot 17u onbemand blijft, hebben we nog niet veel gemist. We begeven ons direct naar de Club-tent, waar Carolina Chocolate Drops voor een enthousiast, zittend publiek het beste van zichzelf geeft. In de handjes klappen doet men daar graag.  De aanstekelijke bluegrass van deze Amerikanen leent  zich daar ook  perfect toe. Vooral met hun cover van het R&B-hitje uit 2001, Hit'em Up Style, oogsten ze heel wat bijval.

Meuris mocht nadien de Kayam openen met een soort Best Of-concert, waarbij zowat alle 'hits' uit zijn Noordkaap- en Monzaperiode de revue passeerden. Wij zijn geen grote fan van de man, maar hij heeft wél een hoop klassiekers bij elkaar geschreven, dat moeten we hem nageven. Live zat het 'nieuwe jasje' waarin Meuris zijn nummers gestoken had als gegoten. Toch had hij nog wat moeite om het publiek - voornamelijk zijn generatiegenoten - echt op zijn hand te krijgen.  De echte climax - Arme Joe - liet dan ook op zich wachten tot bij de bisnummers.

Routine en vliegproblemen

In diezelfde tent zagen we nadien Joan As Policewoman een degelijk concert neerzetten. Degelijk zou weliswaar geen compliment mogen zijn voor ieder zichzelf respecterend muzikant. Joan Wasser werkte haar set professioneel af, maar het concert miste de bezieling om meer te worden dan een fijn tussendoortje. Bij Ierse folkband Electric Ceili kregen we wat meer enthousiasme te zien, al sloeg die maar deels over op het publiek. We begrijpen niet waarom de Club volledig door zitplaatsen wordt ingenomen, als daar toch muziek geprogrammeerd wordt die op de dansspieren  mikt.

Dan maar terug naar Kayam, waar Britse bard Tom McRae ons op een van de beste concerten van Dranouter wist te vergasten. Met een uitgekiende setlist wist hij het publiek nu eens gretig te laten meezingen en dan weer volledig stil te krijgen met enkele van zijn meer intieme nummers. Zo onthouden wij magistrale versies van Karaoke Soul, End Of The World News en het ontwapenende Boy In The Bubblegum. Tom McRae is een uitzonderlijk goede live-artiest,die er in slaagt je even te doen vergeten dat je met beide voeten in de West-Vlaamse modder staat. Op 11 oktober komt hij terug voor een concert in de AB in Brussel - wij hebben direct ons ticket besteld.

Na het concert hadden we nog even de tijd om de laatste nummers van Emily Portman mee te pikken. Zij brengt traditionele Britse folkliedjes, en dat doet ze met veel overtuiging. Een charmant optreden was het zeker, maar soms toch iets te kaal om lang te blijven boeien. Ondertussen zaten de instrumenten van Tindersticks ergens vast op een luchthaven, waardoor inderhaast Harper Simon werd ingeschakeld om de Kayam-tent te entertainen. De zoon van Paul Simon had eerder die dag zelf zijn vlucht gemist en kreeg daardoor plots een gratis upgrade naar het Grote Podium. Of hij die ook echt verdiend had, is een andere vraag, want veel muzikale zeggingskracht ging er niet uit van zijn songs.

Donders mooi en goddelijk saai

Gelukkig kwam Tindersticks snel opdagen - een groep die het niet moet hebben van interactie met het publiek, maar des te meer van hun uiterst sfeervolle muziek. Het was warm toeven onder het deken van weemoed dat Tindersticks over de tent drapeerde. Die bariton van Stuart Staples zullen wij waarschijnlijk nooit beu worden. Mooi concert.

Absolute headliner van de zaterdagavond was echter dEUS, die op hun korte zomertour (een korte break uit de studio) in Dranouter hun enige Belgische stop maakten. Met een set waarin maar weinig van hun successen ontbraken en een indrukwekkende liveshow, had dit een memorabel concert kunnen worden. Maar zelfs op dit  'exclusieve' concert was de routine binnen de groep veel te nadrukkelijk merkbaar. Er werd slechts één nieuw nummer gespeeld. Verder werd er voortgeborduurd op dezelfde setlist waarmee de mannen al vijf jaar op tour zijn: Nothing Really Ends vloeit over in Bad Timing, Suds & Soda komt als obligaat bisnummertje... De band is perfect op elkaar ingespeeld en weet altijd weer een geweldige show neer te zetten, maar het lijkt alsof Tom Barman (die met zijn lange krullen haast op Robert Groslot begint te lijken) alle risico en avontuur schuwt. Zo'n fantastisch oeuvre om uit te kiezen, maar toch passeren steeds dezelfde nummers de revue.  Wat wel opviel was het uitzonderlijk mooie Smoker's Reflect, een nummer van de laatste plaat, maar misschien wel een klassieker in wording. dEUS was de headlinerstatus zeker waardig, maar mag in de toekomst nog een tandje bijsteken...