Dranouter: Zondag met Zinderende Finale

 Genoeg  tijd om de perstent even binnen te duiken, waar we ontdekken dat Dranouter dit jaar uitpakt met eco-condooms en we de setlists van de dag voordien nog even kunnen doorpluizen. Op de weide zelf worden er ondertussen een hoop hangmatten geïnstalleerd, een heerlijke manier om nog  wat uit te rusten, voor we aan onze zware dagtaak mogen beginnen...

Tribuut aan Deroll Adams

Derrol's Dream start in de Club aan een concert met een hoop goed volk uit de Belgische folkwereld. De artiesten brengen een soort tribuut aan de Amerikaanse rootsmuzikant Derroll Adams die een groot deel van zijn leven in België doorbracht. Een hoop vrouwenstemmen, violen en een accordeon, geruggesteund door de Belgische beatnik Roland zorgen voor een aangenaam voortkabbelend concert waar we het jammer genoeg warm noch koud van krijgen.

Daan moet later die avond nog de Lokerse Feesten gaan afsluiten en begint in Dranouter dan maar wat vroeger aan zijn concert. Het eerste deel van zijn set vult hij grotendeels met nieuwer werk  en laat zijn nummers maar graag tot dramatische hoogtes opzwellen. Het publiek zit duidelijk op wat hitjes te wachten  en zo valt het eerste herkenningsapplaus bij Icon. Het is pas in het tweede deel, met hits als Swedish Designer Drugs en Housewife, dat de weide echt wakker geschud wordt. Mensen springen op van hun opblaasbare kussentjes, buggy's worden abrupt aan de kant geschoven en ook mensen van middelbare leeftijd zetten hun beste beentje voor. Daan, een dansfeest voor jong en oud.

Legendarische Hope Sandoval

In diezelfde tent staat er nadien een pak minder volk voor Nouvelle Vague, die met hun bossanova-versies van bekende eightiesnummers een pak minder mensen aan het dansen krijgen dan ze zelf zouden willen. Mooi om zien was het wel, met twee kittige zangeressen die zich tijdens Falling In Love With Someone en Too Drunk To Fuck in allerlei sensuele bochten wurmden. Het blijft jammer genoeg wel een project dat op plaat meer overtuigt dan live.

In de Club hadden we nadien graag Hope Sandoval gezien, de ex-zangeres van cultgroep Mazzy Star, die nog niets van haar legendarische verlegenheid heeft verloren. Hope verstopt zich nog steeds het liefst achter haar Glockenspiel en kijkt het publiek nauwelijks aan. Ze stapte jammer genoeg meer dan een halfuur te laat het podium op, waardoor we slechts kort konden genieten van haar prachtige, dromerige pop.

Hoogmis van Solomon Burke

In de Kring begon namelijk het concert van Peggy Sue, een damesduo uit het Britse Brighton dat ons wist te charmeren met hun rammelende folksongs. Indiefolk is tegenwoordig een drukbevolkt genre waar het voor bands drummen is om een eigen plaatsje te veroveren. Deze band mist echter nog een beetje overtuigingskracht en nummers die echt blijven hangen. Talent hebben ze nochtans in overvloed.

De echte hoogmis van Dranouter vond dit jaar plaats in de Kayam waar Solomon Burke ons samen met zijn Soul's Alive Orchestra door enkele decennia soulmuziek gidste. Van op zijn troon  putte deze man uit zijn eigen omvangrijke oeuvre. Zijn stem heeft gelukkig nog maar weinig aan kracht moeten inboeten, en ook de overtuiging is nog springlevend bij deze 70-jarige knar die als bulderende dominee iedereen opriep om in zichzelf te geloven. Joss Stone - of Jocelyn, zoals Burke haar liefkozend noemde - kwam hem na een halfuurtje al versterken. Op plaat wist deze jongedame ons nooit te overtuigen maar met  een vol orkest in haar rug, zette ook zij een adembenemende prestatie neer. Burke hield vaak haar hand vast, Samen werkten ze zich nog door een rist soulklassiekers.  Er was ook plaats voor de nodige melige momenten (rozen uitdelen tijdens een stroperig 'What A Wonderful World') -maar een kniesoor die daarom maalt. Het beste concert van deze editie, zonder meer.

Stomdronken frontman

Afsluiter The Pogues was van een heel ander kaliber. De uiterst aanstekelijke en dansbare Ierse punkfolk waar ze al sinds de jaren '80 harten mee veroveren, zou ook live voor het nodige vuurwerk moeten zorgen. Frontman Shane MacGowan deed er echt alles aan om zijn naam hoog te houden en verscheen stomdronken op het podium. De band deed er alles aan om een strakke set neer te zetten  maar het dronkemansgebral van MacGowan maakte er een deerniswekkende vertoning van.

De laatste Dranouterdag kwam ietwat moeizaam op gang maar kende alsnog een zinderende finale. Merci Dranouter!