De klank van de melancholie

Tang, een geluidsman van beroep, wordt ontslagen en besluit de onafgewerkte verzameling "geluiden van Formosa" die hij met zijn verloren liefde begon, zelf verder af te maken. Hij reist rond op zoek naar geluiden om op te nemen. Hij stuurt deze op naar de vrouw die zijn hart brak, niet wetend dat deze ondertussen verhuisd is.

De nieuwe bewoonster raakt in de ban van de cassettes van de haar onbekende man. Ze wordt verliefd op de mooie geluiden en reist hem achterna. Ze probeert de plaatsen te vinden waar hij de geluiden opnam die zij al die tijd gekoesterd heeft. Daarnaast is er ook nog Tsai, een psychiater met een hoekje af die al even eenzaam is als de twee andere personages. Ook hij maakt een reis op zoek naar een jeugdliefde. Ergens onderweg kruist zijn pad dat van Tang. Het zijn drie individuele verhalen die met elkaar vermengd worden via een soundscape en het gedeelde gevoel van onderweg zijn. 

Indrukwekkende beelden

Waarheen de reis gaat is niet belangrijk, het gaat om het onderweg zijn zelf. Het is geen film die je nagelbijtend aan het scherm vastgekluisterd houdt. Het gaat allemaal heel erg traag en op het ritme van de vertwijfeling.

Maar dat levert heel vaak ontzettend mooie beelden op die deze film toch zeker de moeite waard maken. De film won de prijs van de Critic's week op het filmfestival in Venetië.

Luisteren naar het leven

Wat deze film bijzonder maakt is de nadruk op het geluid. Het lijkt alsof deze film ons weer wil leren luisteren. En daar slagen deze makers ook in. Het contrast tussen de eentonigheid van de weinig bezielde kantoorgeluiden en de grootsheid van de ruisende zee is ontroerend mooi. Het subtiele acteerwerk van beide hoofdrolspelers sluit hier heel mooi bij aan. We onthouden vooral dat de schoonheid in hele kleine dingen ligt en dat we er maar al te vaak aan voorbijgaan. Het lijkt alsof we zo erg verleerd zijn te luisteren naar de echte geluiden van de wereld dat alleen een opname ervan ons kan doen stilstaan bij de klank van het leven.