De Ijzeren Maagden zijn er weer!

Het eerste dat ons opvalt aan The Final Frontier, is het speciale artwork. Het album ziet er erg sci-fi uit, door al de bloeddorstige aliens en met de ruimte als achtergrond . Ook heeft de trouwe mascotte, Eddie, een drastische gedaanteverandering ondergaan. Ditmaal geen wapperende haren en een bebloedde bijl, maar een kale knikker en een groene alien huid. Je ziet dat Iron Maiden moeite doet om elk album Eddie opnieuw in een nieuw jasje tevoorschijn te toveren. Maar is dat genoeg om The Final Frontier legendarisch te maken? 

Lange liedjes duren...lang

Terwijl de stereo loeihard gitaargeweld produceert, bekijken we even de achterkant van het album. Het valt ons dan pas op dat de liedjes gemiddeld erg lang duren. Je hebt maar liefst een uur en een kwartier nodig om The Final Frontier een volledige luisterbeurt te geven. Helaas is dit wat aan de lange kant, en zo worden vele nummers erg langdradig na enkele minuten. Vooral de eerste vier nummers komen nogal traag op gang. 

Maar The Alchemist bewijst meteen waarom Iron Maiden een icoon is in het metalgebeuren. Het nummer is krachtig en strak, maar enig in zijn soort op deze cd. Als grote fan van het oude werk van Iron Maiden, is dit natuurlijk een groot contrast. Liedjes zo snel als The Trooper, of een klassieker van een ballad zoals Fear of the Dark, zitten er helaas niet in.

Maar we kunnen wel concluderen dat The Final Frontier een stap in de goede richting is. De productie en afwerking is er sterk op vooruit gegaan ten opzichte van hun vorige plaat. Zolang je verwachtigen haalbaar blijven, ben je zeker niet teleurgesteld over The Final Frontier!