Gedurfd, bizar, inventief en lichtjes grandioos

5
The ArchAndroid
Janelle Monáe

Ze zijn zeldzaam, die platen waarvan je na luttele seconden al weet: "Dit is er eentje voor de eindejaarslijstjes." Maar eenieder die de afgelopen weken de eerste tonen van Janelle Monáe’s catchy en funky single Tightrope hoorde, zal beamen: dit is een blijvertje.

The ArchAndroid staat vol gelijkaardige upbeat en soulvolle tracks, ondanks dat we ze niet samen in een hokje kunnen plaatsen. Daarvoor is het album te eclectisch, te verfrissend en val je te snel van de ene verrassing in de andere. Janelle Monáe weet – met wat hulp van inventieve geesten als onder andere Outkasts Big Boi en Saul Williams – een rollercoastereffect te creëren, waarbij geen moment verveelt, ondanks rustigere passages zoals Sir Greendown en Mushrooms & Roses. Dat komt vooral door de bizarre, maar effectieve mix van invloeden: van funk en rap naar psychedelische folk en rock.

Overweldigend effect

De indrukwekkende stem van deze jongedame tilt het geheel dan nog eens naar lang niet meer gehoorde hoogtes. Qua overweldiging kan dat tellen, luister maar naar Cold War en Come Alive, nummers waarin zoveel emoties worden samengebald dat enige recuperatie na de eerste luisterbeurt wel nodig kan zijn. Een bijkomende troef van het album is dat de verschillende tracks, hoe apart ze ook mogen zijn, allemaal perfect in elkaar overvloeien, zonder de obligate pauze tussenin.

We kunnen niet anders dan laaiend enthousiast zijn over een plaat die gedurfd begint met een stukje klassieke muziek – Suite II Overture –, dan overgaat in het dansbare maar tegelijk poëtische Dance Or Die, ergens halverwege getuigt van zowel religieuze als psychedelische invloeden en iets verder nog eens een scheut fantasy (Wondaland) erdoor mengt. Kan iemand deze gedurfd originele dame zo snel mogelijk naar een Belgische concertzaal lokken?

19 augustus 2010