Al bij al een schoon bloempje

Vijf maanden duurt een repetitieproces bij Arne Sierens. Eerst toont Sierens de boeken (Flowers of Shangai) en films (enkele Japanse prenten over een uitgaanswijk) die hem inspireren, en vervolgens beginnen de acteurs te improviseren. Na een lange reeks try-outs, met veel bijschaven en puzzelen, ging deze nieuwe voorstelling van Sierens gezelschap Compagnie Cecilia in première in HETPALEIS.

Het decor is een amusementsclub naar Japans model, waarin enkele dames van plezier (een soort geisha's) mannen met te veel geld en te weinig liefde entertainen. Dit enkel door te zingen en te dansen, want seks is (helaas voor de mannen) niet toegestaan. Na de duetten in Altijd Prijs en Apenverdriet, staan er in Schöne Blumen weer vijf personages op scène. Typerend is dat ze allemaal meer verleden lijken te hebben dan toekomst.

Foordochters en hoorapparaten

Josiane (rol van Karin Tanghe, o.a. Kulderzipken), de oprichtster en matrona van de bar, is net genezen van kanker. De financiële situatie van de club is er in tussentijd echter niet op verbeterd - er is zelfs geen geld meer om de neonlichten aan de gevel te vervangen - en een sluiting lijkt onafwendbaar. Josiane spreekt consequent met een Duits accent. Vijf jaar eerder, op nieuwjaarsnacht, vond ze Malika (Mieke Dobbels) op straat. Josiane lokte haar (letterlijk) binnen in haar bar, en nu werkt ze er nog steeds.

Malika (het interessantste personage) kan zichzelf isoleren door haar hoorapparaat uit te schakelen. Dat doet ze dan ook wanneer haar ex-lief Kiki (Titus De Voogdt) haar opnieuw komt opzoeken. Kiki is ondertussen samen met de blonde foordochter Conny (hilarisch Limburgse rol van de jonge Valérie Schiemsky), maar zou alles laten vallen indien Malika toch voor hem zou kiezen. Maar zij is net in de armen gevallen van een Fransman, terwijl haar dochtertje Charity thuis op haar zit te wachten. Dan is er ook nog Anthony (Robrecht Vanden Thoren), een eenzame operaliefhebber op leeftijd die de was voor Malika doet, en net als Kiki ook een oogje heeft op deze schone bloem in de groene blinkende jurk.

Temptation Island

Net als in de andere voorstellingen van Sierens waarvoor Guido Vrolinx het decor ontwierp, hebben de personages ook in Schöne Blumen niet echt een vaste grond onder de voeten. De bamboeconstructie waarop de acteurs spelen reikt tot in het publiek, en een loopbrug verbindt den binnen en den buiten. De bamboepalen doen enerzijds denken aan Temptation Island, maar ook aan paaldansen. Ook de muziek van Jean-Yves Evrard (zie ook Altijd Prijs), die tussen muzak en erotische synths schippert, doet je werkelijk een nachtclub inbeelden.

Marginale mensjes kijken

Schöne Blumen bevat alle kenmerkende elementen uit Sierens werk: geblutste personages met een dialectische taal die in een volks decor op zoek zijn naar genegenheid, maar die niet lijken te vinden. In hun interactie met elkaar rakelen ze stukje bij beetje hun verleden op en zoeken ze naar een toekomst voor hun ziel die aan gruizelementen ligt. Als publiek is het schipperen tussen voyeurisme voor deze eerder marginale personages en compassie voor deze ook maar gewone mensen.

Deze Sierens is dus niets nieuws onder de zon, en er zijn er waarschijnlijk al straffere geweest waarin de personages sterker uitgediept zijn. Maar ook een degelijke Sierens is nog steeds een aangename theateravond: daar zorgen de humor en de enkele momenten van rake emotie wel voor.

Twee scènes steken er bovenuit. De smeekbede waarin Malika vertelt waarom ze in staat is om zich op te werken in de club, wordt bot geretourneerd door Josiane ("Ik wil dat op mijn gemak bekijken). Kippenvel ook wanneer Malika en Anthony op de rand van het podium Et Si Tu n'Existais Pas van Joe Dassin zingen. De ogen van Anthony, die dacht dat het lied voor hem bestemd was, spraken boekdelen nadat Malika het chanson afsloot met "Slaapwel Charity".