La Blonde aux Seins Nus
Manuel Pradal
Een stoere man met tatoeages en zijn schattige broertje ontmoeten een knap snoetje en ontvoeren haar. De film is vermomd als drama maar de aandachtige kijker heeft echter al snel door dat het hier wel degelijk om een romantische film gaat met de nodige dosis zakdoekmomenten.
Grote broer Julien (Nicholas Duvauchelle) en kleine broer Louis (Steve Le Roi) zijn twee criminelen die besluiten het schilderij La Blonde aux Seins Nus van Manet te stelen. Maar – dat kan je al raden – dat gaat niet zonder slag of stoot. Wanneer Louis erin slaagt het schilderij vliegensvlug uit de lijst te snijden, krijgt hij suppooste Rosalie (Vahina Giocante) achter zich aan. En laat dat toch geen blonde schone zijn zeker? Woedend om de onbesuisdheid van de kleine jongen, achtervolgt ze hem tot op de boot waar Louis en Julien wonen.
Femme fatale
Daar begint het avontuur waarbij de drie op tocht gaan met in hun kielzog de politie, enkele gevaarlijke boeven – die uiteindelijk een paar softies blijken te zijn – en de familie van Rosalie. Soms vraag je je wel af hoe ze toch steeds weer kunnen ontsnappen aan hun achtervolgers. De wereld waarin ze bewegen lijkt toch een beetje utopisch.
Wat dan weer leuk is om te zien is hoe de jonge Louis tot over zijn oren verliefd wordt op Rosalie. Dat kan je hem dan ook niet kwalijk nemen. Vahina Giocante is slim gecast als verleidelijke Parisienne. Ze weet hoe ze zich moet draaien en in welk kleedje ze zich moet wurmen om de meest verleidelijke poses aan te nemen.
Aantrekkingskracht
Aanvankelijk lijken haar verleidingstruken niet te lukken bij bad boy Julien, maar dat is slechts schone schijn. Het vlees is zwak en dat weet ze maar al te goed. Ook Nicolas Duvauchelle weet te charmeren als ruwe bolster met blanke pit. Je ruikt de passievolle nachten en geweldige seks al van op kilometers afstand, maar dat doet niets af aan de acteerprestaties. De twee spelen het spel van aantrekken en afstoten alsof ze nooit anders geweten hebben.
Verder verdient ook het decor een vermelding. Dat is met stip een van de krachten van deze film. Had La Blonde aux Seins Nus zich afgespeeld in een huis, dan was hij niet half zo interessant geweest. Merk de prachtige aanlegplaatsen op, de lichtjes aan de Seine. Als er een Parijse Bobbejaan Schoepen bestond, dan had hij al lang een meezinger gemaakt. Een snuifje drama overgoten met een romantische sausje, laat het jullie smaken!
30 augustus 2010
