Kokoschka Live!
De Warme Winkel, Veenfabriek/Touki Delphine en Nieuw-West/Marien Jongewaard
Wat krijg je als drie gezelschappen gaan samenzitten om een voorstelling te maken over de veelomvattende figuur Oskar Kokoschka? Een explosie van impressies en een niet te stillen stroom decor- en kostuumwisselingen waarin iedereen flirt met de waanzin van de nonsens.
Als we binnenkomen zijn de acteurs bezig zich te schminken en om te kleden naast het grote houten podium. Niet alleen wat zich op dat podium afspeelt, maar ook wat eronder, ervoor en ernaast gebeurt, zal in dit stuk een belangrijke rol spelen. We zien allerlei instrumenten en vreemde belichtingsmachines. Acteurs en muzikanten bedienen voortdurend alles zelf. Dit is geen theater van de illusie maar theater waarin elke mogelijk bel keihard doorprikt wordt.
Van mierenhoop tot Christusfiguur
Vincent Rietveld vertelt ons aan het begin dat ze de tekst 'De dromende knapen' van Oskar Kokoschka zullen brengen. Zes mannen kruipen naakt, met overdreven geschminkte gezichten, het podium op en nemen een pose aan. Een zet in met een poëtische woordenstroom. Net als het iets te pathetisch begint te worden, horen we achter in het publiek geroep en gejoel: 'Das ist scheisse, boe!'. Waar we voordien nog even schrik hadden voor de traagheid van de beladen tekst, ontploft nu de boel. Acteurs beginnen wild heen en weer te lopen, korte fragmenten volgen elkaar aan een razend tempo op en hoewel iedereen zeer doelbewust rondloopt lijkt niemand goed te weten waar naartoe. Decorstukken wordt op en onmiddelijk weer van het podium gesleurd, acteurs spelen eerst een mierenhoop en even later een lijdende Christusfiguur. Tekstflarden verschijnen, worden verscheurd en het lijkt wel alsof niets overeind kan blijven. Voor deze chaos aan indrukken is er maar een codewoord dat te pas en te onpas gescandeerd wordt: expressionisme!
Een analyse van het leven van Oskar Kokoschka en een nauwkeurige studie van de tekst die gebruikt werd, zou ongetwijfeld veel opleveren, maar naar alle waarschijnlijkheid is dat niet waar het publiek op zit te wachten. Deze voorstelling barst in alle opzichten uit zijn voegen. De ironie is in deze zegeviering van de overdrijving nooit ver zoek. En net dat maakt van deze wervelstorm een onnavolgbare ervaring. Een ervaring die door zijn veelheid voor iedereen waarschijnlijk anders is en terecht tot de selectie van het Theaterfestival 2010 behoort.
1 september 2010
