Matig entertainment met hoog hottie-gehalte

Twelve is gebaseerd op de gelijknamige roman van Nick McDonell en schetst de decadente sfeer onder verwende New Yorkse rijkeluiskindjes, waar de nieuwe drug twelve het leven van menig tiener overhoop gooit. Excellent voer voor een film, dacht regisseur Joel Schumacher, en blikte in amper 23 dagen zijn nieuwste boreling in.

Michael (Chace Crawford) voelt zich na de dood van zijn moeder compleet verloren, verlaat zijn privéschool en start een leven als drugsdealer White Mike. Hij voorziet zijn stinkend rijke ex-klasgenoten van tripmiddelen, maar zelf blijft hij zo clean als het maar kan. Stiekem is Michael al jarenlang verliefd op Molly, voor wie hij zijn 'beroep' angstvallig verborgen houdt. Wanneer Mike hoort dat zijn neef -en junkie- Charlie vermoord is teruggevonden, culmineert alles in een onwaarschijnlijk verjaardagsfeest.

Dubbelleven als excuus

Met een iets te aanwezige verteller en enkele experimenteel aandoende, maar vaak sentimentele flashbacks lijkt Twelve even het atypische pad op te gaan, wat ook de opname van de film in het Sundance filmfestivalprogramma lijkt te verklaren. Maar ook het zogenaamde dubbelleven van Mike is niet meer dan een zwakke poging om het verhaal over een select clubje mooie, populaire en stinkend rijke New Yorkse tieners wat meer diepgang te geven.

Chace Crawford, totnogtoe vooral bekend als Gossip Girl-hunk Nate, doet het zeker niet slecht als White Mike. Curtis Jackson, alias 50 Cent, komt geloofwaardig over als criminele drugsdealer Lionel, maar de inspiratie voor die rol heeft hij waarschijnlijk niet zo ver moeten zoeken.

De verschillende  verhaallijnen komen uiteindelijk samen in een vrij voorspelbare en groteske climax. Het einde dat erop volgt is aan de melodramatische kant en sluit Hollywoodgewijs af met een overbodige positieve noot. Dit is entertainment met een hoog hottie-gehalte, maar best te genieten.