Kaap van Goede Hoop

In deze ontroerende documentaire krijgen we een kijk op de levens van Zuid-Afrikaanse jongeren. Vijf van hen vertellen over hun onverwezenlijkbare dromen, in de townships van Kaapstad. Toch blijven zij hopen op een beter leven ergens ver van daar. En ze doen er alles aan om daarin te slagen.

Vluchten naar een beter leven

Guava, Pinky, Siseko, Cynthia en Sizwe, tieners van elf tot achttien jaar, wonen in Mandela Park. De elfjarige Guava is erheen gevlucht omdat zijn ouders niet voor hem konden zorgen. Een surrogaatvader neemt nu die taak op zich en laat Guava naar school gaan. Wanneer de lerares echter naar zijn geboorteakte vraagt, kan hij die niet geven. Hiervoor moet hij contact opnemen met zijn biologische moeder, wat niet evident is. Het jongetje vergeet zijn problemen door te zingen, maar de tekst van zijn eerste liedje gaat over zijn mama die hem verliet. Waarschuwing: emotionele kijkers zullen hier een traantje wegpinken.

Pinky droomt van een leven zoals de middenklassers. Van een beetje rijkdom, zoals haar klasgenoten op het Engelstalige college waar ze les volgt. Haar Engels is even vloeiend als dat van haar blanke klasvriendin, maar toch is ze nog vaak het slachtoffer van racisme. Het meisje wil bewijzen dat niet alle Afrikanen gedoemd zijn om arm te blijven. Ze legt zich helemaal toe op haar studies en op het ballet, waarmee ze beroemd hoopt te worden.

Het verhaal van Siseko is erg schrijnend. Samen met zijn moeder wordt hij vaak hard aangepakt door zijn vader. Hij vlucht hiervan weg in zijn muziek. Tot zijn moeder hem vraagt om echt te vluchten.

Cynthia is een vrolijk meisje dat in een slechte familie is geboren. Vader in een bende, broer aan de drugs. Zij leerde zichzelf saxofoon spelen en zit in de plaatselijke fanfare. Een ontroerend voorbeeld van hoe kinderen zichzelf moeten redden in de townships.

Sizwe ten slotte heeft een moeder die hem achterliet om haar eigen geluk in de stad te gaan zoeken. Hij moet voor zichzelf zorgen en doet dat helemaal niet slecht. Moedig en gemotiveerd begint hij aan zijn toelatingsexamens voor de universiteit. Als kijker hoop je met hart en ziel dat hij het haalt.

Dansende kindjes

De verhalen van de kinderen worden begeleid door prachtige muziek. We krijgen een duidelijk beeld van de omgeving, die ondanks de heersende armoede adembenemend mooi is. De sfeerbeelden, zoals de dansende kindjes die beschilderd en versierd zijn en hiermee geld hopen te verdienen, doen je niet zelden kippenvel krijgen. 

Na het bekijken hiervan kan je alleen maar respect opbrengen voor deze hoopvolle jongeren. Mensen die hier alles in de schoot geworpen krijgen, vergooien vaak hun kansen. Maar hun leeftijdsgenoten daar in het verre Afrika krijgen er geen en doen er toch alles aan om hun leven een beetje beter te maken.

Dit is geen typische documentaire die huilende baby’s, wanhopige moeders en vuile barakken laat zien om medelijden te wekken. Integendeel, de regisseur is er in geslaagd om hoop te creëren voor velen. Een sterk verhaal met prachtige beelden.