Apocalyptica verliest haar schoonheid

Apocalyptica is steeds een buitenbeentje geweest. Geef nu toe, niet iedereen komt op het idee om harde metal te spelen op  vier cello's die af en toe de hulp van wat slagwerk krijgen. Eicca Toppinen, Perttu Kivilaakso, Paavo Lötjönen en Mikko Sirèn doen het nu al meer dan tien jaar en niemand kan iets aanmerken op het succes dat ze ermee behaalden.

Gastmuzikanten

Op hun nieuwste cd, 7th Symphony, kunnen ze rekenen op de hulp van verschillende gasten. Zo zingt Gavin Rossdale de tekst in End of Me en Dave Lombardo in 2010. Dit betekent helaas wel dat het werk van de vier cellisten naar de achtergrond verdwijnt, waardoor je vooral gewone metal- en rocknummers te horen krijgt in plaats van het betoverende, warme geluid van de cello.

Zelfs in nummers waar ze zelf spelen, verdwijnt de cello naar de achtergrond. Het slagwerk is in bijna alle nummers aanwezig. In het openingsnummer At the Gates of Manala overheerst het slagwerk zelfs op zo'n manier dat het storend wordt. Enkele rustige nummers zoals Sacra doen terug aan het Apocalyptica denken van vroeger, maar het is niet genoeg om het hele album te redden.

We fronsten ook onze wenkbrauwen toen we de gestyleerde foto's zagen in het cd-boekje. Het is duidelijk dat Apocalyptica evolueert, zowel op muzikaal vlak als op artistiek vlak, maar we hopen dat ze toch hun roots niet verloochenen. Volgende keer beter!