Going the distance blijkt afstand onwaardig

Drew Barrymore brak oorspronkelijk door als kindsterretje in E.T.: The Extra-Terrestrial. Daarna kende ze onnoemelijk veel persoonlijke problemen, maar de laatste jaren lijkt ze zich stevig herpakt te hebben in een hele reeks relatief vermakelijke komedies. Justin Long is minder bekend en heeft voornamelijk bijrollen op zijn palmares staan. ‘s Mans bijrol als seksueel openhartige homo in Zack and Mimi make a Porno vonden we zo geslaagd, dat we op slag fan werden. En dus waren we meteen enthousiast toen we hoorden van Going the Distance, een romantische komedie die beiden verenigt. Ietwat voorbarig, zo blijkt.

Een langspeelfilm is geen documentaire

Garett (Justin Long) heeft net zijn relatie verbroken wanneer hij Erin (Drew Barrymore) leert kennen. Binnen zes weken verhuist ze echter van New York naar San Francisco. Zodoende besluiten ze dat hun wederzijdse aantrekking slechts bij een casual fling zal blijven. Maar dan slaat de vonk echt over en willen ze hun relatie in stand te houden ondanks de afstand. They’re going the distance.

Regisseur Nannette Burnstein, die na meerdere documentaires met Going the Distance aan haar eerste langspeelfilm toe is, heeft ervoor gekozen om ook voor deze film een documentaristische filmstijl te hanteren. Hoewel dit een zeker realistisch dynamisme aan een film kan toevoegen, gebruikt Burnstein de techniek met zo’n excentriek gevoel voor timing, dat het eerder vreemd en storend aandoet. Irrelevante zaken springen onnodig in het oog – dat cruiseschip op de achtergrond tijdens de romantische montage, kan onmogelijk de bedoeling geweest zijn – en emotioneel suikerzoete scènes worden koud en korrelig overbelicht zodat het resultaat goedkoop oogt.

Ketterij en onthouding

Wat ook opvalt, is het gemak waarmee de vloekwoorden ons om de oren vliegen. Erin moet een vrijgevochten, spontane vrouw voorstellen, en blijkbaar vloeken dergelijke dames als de grootste ketters. We did not know that. Naarmate de film vordert, worden we steeds meer getroffen door de vergezochtheid van bepaalde situaties. Voor een film die het moet hebben van zijn herkenbaarheidsgehalte en eigentijdsheid, voelden bepaalde scènes te veel bij de haren getrokken. Of wat te denken van de spray-tan-scène uit de trailer? Is dit werkelijk waar onthouding mannen toe aanzet?

Misschien waren onze verwachtingen te hoog gespannen en wilden we deze film iets te graag leuk vinden. Dit laatste was, ondanks het charisma van beide hoofdrolspelers, evenwel niet het geval.