Over mensen en goden

4
Des Hommes et des Dieux
Xavier Beauvois

In de jaren '90 werd Algerije geteisterd door een bloedige burgeroorlog, waarbij ook zeven Franse monniken om het leven kwamen. Des Hommes et des Dieux bestudeert de periode die aan de moorden voorafging.

In het Atlasgebergte ligt het Algerijnse dorpje Tibhirine, waar de moslimgemeenschap in harmonie samenleeft met Franse kloosterlingen. De dorpelingen drijven handel met de monniken, gaan op consultatie bij een monnik-huisdokter en de monniken worden regelmatig uitgenodigd op de plaatselijke feestjes. Deze idylle wordt ruw aan flarden geschoten wanneer de Algerijnse burgeroorlog uitbreekt die iedereen in de regio tegen wil en dank meesleurt in een spiraal van (religieus) geweld. Ook de monniken ontsnappen niet aan de dreiging, want vertegenwoordigers van de overheid zetten de Fransen steeds meer onder druk om te vluchten. De abt weigert hier echter aan toe te geven.

De kloostergemeenschap raakt verdeeld, maar de monniken vinden troost en sterkte bij elkaar en groeien uiteindelijk uit tot een nóg hechtere gemeenschap. Het feit dat het klooster ook gewonde terroristen verzorgt, is echter een doorn in het oog van de overheid.

Vergeving en naastenliefde

Des Hommes et des Dieux is een interessante film over christelijke waarden als vergeving en naastenliefde. De abt beseft dat het vroeg of laat verkeerd moet aflopen, maar schrijft in zijn testament dat hij zijn moordenaars al op voorhand vergeeft, want hij is net zoals hen een zondaar in dit leven.

Deze film nodigt uit tot discussie: moet je in een oorlogssituatie vasthouden aan je principes of toch maar aan je eigen hachje denken en het hazenpad kiezen? Leidt al dat religieuze gedoe niet tot miserie? Het is nobel van de kloosterlingen om het dorp te blijven bijstaan en een neutrale houding aan te nemen tegenover de terroristen, maar stond dit niet al op voorhand gelijk aan zelfmoord?

Cannes

Des Hommes et des Dieux vertelt een intrigerend stukje geschiedenis van Algerije. De film kaapte dit jaar niet voor niets één van de hoofdprijzen weg op het Filmfestival van Cannes. Een echte kaskraker zal het evenwel niet worden, al is de film wel relevant door het toenemende fundamentalisme van het afgelopen decennium.

Vooral liefhebbers van de alternatieve film zullen deze prent kunnen smaken. Verder is deze film zeker goed voor een paar boeiende lesuren godsdienst, moraal of niet-confessionele zedenleer.

8 september 2010