Uncle Boonmee who can recall his past lives
Apichatpong Weerasethakul
Exotisch Thais, verrassend succesvol en bewust alternatief. De ideeën die we ons over Uncle Boonmee who can recall his past lives gevormd hadden waren veelbelovend. Maar zoals dat wel meer gaat bij hoge verwachtingen: ze worden vaak niet ingelost.
Het prijsbeest van Cannes pretendeert zich af te zetten tegen de flitsende, spectaculaire Hollywooddrama's. Toeval wil dat ik zelf ook hoorndol word van zulke blockbusters, dus so far, so good.
Het verhaal spint zich rond de oude Boonmee, die voelt dat zijn dagen geteld zijn. Om in alle rust te kunnen sterven trekt hij naar zijn huis op het Thaise platteland waar hij zich opmaakt voor de overgang naar zijn "nieuwe leven". Zijn lichaam takelt af, hij heeft permanent hulp nodig en voelt zich steeds zieker. Tot zover het logische gedeelte van de plot, want op een avond verschijnt de geest van zijn overleden vrouw aan tafel. Ze komt Boonmee opzoeken om over hem te waken. Hier blijft het niet bij, want wat later komt ook zijn verloren gewaande zoon aanzetten. Dit in het gedaante van een reuzengorilla met laserogen.
Verrezen aap
Hoewel je je bij deze bizarre gezinshereniging een emotioneel tafereel voorstelt, verloopt het allemaal nogal stroef. Komt dit omdat de twee uit de dood herrezenen (waarvan één als aap!), de aannemelijkheid en het inleveningsvermogen naar beneden halen? Of is er wel degelijk ontroering, maar wordt dit teniet gedaan door het Thais, dat nogal monotoon en gevoelloos klinkt?
De afkeer van hedendaagse, "snelle" films blijkt bij Weerasethakul diep te zitten, traag is in deze film het codewoord. Close-ups van de Thaise jungle en uitgestrekte landschappen ogen adembenemend, maar zorgen er tevens voor dat de film de nodige vaart mist om te blijven boeien.
De mooie setting - je krijgt meteen zin om je koffers richting Thailand te pakken - maakt helaas het gebrek aan intrige en suspens niet goed. De film wil een "Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring again"-effect creëeren, maar hoewel het een mooie poging is, blijft de kijker op zijn honger zitten.
9 september 2010
