The Runaways
Floria Sigismundi
Een bloedspat valt op de grond. Maar dat heb je pas na drie seconden door want de substantie is zo dik als verf dat die vooral als nep ervaren wordt. Als je dan nog eens beseft dat dat bloed eigenlijk vanonder het rokje van een tienermeisje komt, heb je de smaak van de film helemaal te pakken.
Door dat "slechte special effects"-gehalte, dat in de jaren 70 realiteit was, lijkt de film echt van toen te dateren. Joan Jett, een meisje dat soms doet terugdenken Teena Brandon in Boys Don’t Cry, wil een band opstarten en stapt op Wim Fowley af. Michael Shannon speelt zijn rol als arrogante producer overtuigend. Hij ziet geld in haar en brengt haar in contact met drumster Sandy West. Fowley denkt dat ze wel eens groter kunnen worden dan The Beatles, vult de twee aan met een bassiste en gitariste. Nu mist er nog één ding: de vijftienjarige seksbom Cherry Currie. De meisjesband die Rock ’n Roll brengt onder de naam The Runaways, blijkt een instant succes te zijn. Al na een eerste tour doorheen de VS mogen ze naar Japan. We krijgen een les in rock ’n roll voorgeschoteld met expliciete scènes waarin hard drugs en alcohol een hoofdrol krijgen. Maar het wordt nooit te vulgair.
No Ford, no Fox
De film is gebaseerd op een boek van Cherrie Currie en Joan Jett is producent. Floria Sigismundi die eerder vooral muziekclips ineenstak, zorgt voor een kunstige regie die perfect in dit kader past. Op Kirsten Stewards en Dakota Fannings rockgehalte valt niets aan te merken. Ze nemen als excentrieke karakters Joan en Cherry veel plaats in waardoor, soms jammer, de bassiste en gitariste in de schaduw blijven. De grootste reden hiervoor is dan wel dat de twee bandleden Lita Ford en Jackie Fox niet gevraagd werden mee te werken aan de film.
Maar ook als The Runaways je onbekend zijn, is de film een aangename onderdompeling in de rockscene van de jaren 70. Je krijgt bijna zin om zelf gekatapulteerd te worden naar hun wereld om in een glitterpakje met plateauzolen te kruipen.
16 september 2010
