Nostalgie voor het leven

Als het doek opengaat, maken we kennis met negen personages. Acht oudere dames en heren en één jonge snaak nemen sober gezeten op een stoel een afwachtende houding aan. De show is dan ook nog niet begonnen. Vanessa Van Durme stapt naar de centraal geplaatse microfoon en neemt het woord. Eén voor één stelt ze haar artiesten voor aan het publiek. Ze verklaart de avond voor geopend, het feest kan beginnen. Als verstilde portretten die tot leven komen.

Groteske gebaren

De negen figuren kleden zich om op de scène, terwijl muziek de cadans aangeeft en hun nachtelijk alterego zich geleidelijk aan prijs geeft. Met herwonnen zelfvertrouwen zijn ze klaar om de schoonheid van het leven een hele avond in de kijker te zetten. Van Durme trommelt voor Gardenia enkele vrienden uit het travestiemilieu op en dat komt de authenticiteit ongetwijfeld ten goede. Tegelijkheid is de kitsch echter nooit veraf.

Gentse choreograaf Alain Platel (vsprs, pitié!) en musicalregisseur Frank Van Laecke (Daens, Kuifje en de Zonnetempel) zetten de grandeur van hun personages in de spotlights. Ze willen fiere figuren naar voor dragen die het leven met vreugde tegemoet gaan. Maar doordat ze op die manier zo benadrukken wat er zich op de voorgrond afspeelt, geraken ze nooit achter de coulisse. 

Gardenia laat zich te vaak meeslepen door de groteske gebaren van een cabaretshow zonder de intimiteit te ontarmen. Slechts enkele ontwapenende (gepauseerde stripteases) en humoristische (voorgelezen announces) scènes lichten de sluier op van wat Gardenia in zijn mars heeft.

Nostalgisch gevoel

Eigenlijk wil Gardenia wel iets wezenlijks zeggen over het verdwijnen van deze huizen van vertrouwen die troost en steun bieden. Ontroerend is dan ook het moment waarop de jonge Russische danser Timur Magomedgadzhiev huilend een dialoog start met Van Durme en verzinkt in zijn eigen onzekerheid. “Ben ik mooi, mama?” weerklinkt over zijn bibberende lippen. Zij antwoordt bevestigend, maar is zich bewust van een verlies. Haar antwoord is onzeker. 

Deze maatschappelijke spiegeling moet Gardenia ruggengraat geven, maar is daarvoor te weinig uitgewerkt. Gardenia zou zich moeten openbaren als een “uitzonderlijke getuigenis, een intiem relaas”, maar helaas evoceren Platel, Van Laecke en Van Durme hoogstens een vaag gevoel van nostalgie.