Van de gietende regen naar de hemel met U2

Het Brusselse metroverkeer is een weerzinwekkende hel waardoor we pas rond acht uur arriveren. Net op tijd voor de aftrap van Interpol dus, dat denken we toch. Helaas is deze Amerikaanse band al veel eerder in actie geschoten. Tot onze grote verbazing is het publiek ongevoelig voor de charmes van Paul Banks en co, die toch wel een puike liveperfomance weten te brengen. Alleen met het überbekende plaatje Evil slagen ze er even in het Koning Boudewijnstadion in beweging te brengen. Om half negen rapen de bandleden dan ook hun spullen bij elkaar en verlaten ze het podium onder een lauw applausje. Geheel onverdiend, maar het is nu eenmaal moeilijk om uit de schaduw te treden van rockreuzen als U2.

Een uurtje later doet U2 zijn intrede op de tonen van David Bowie's Space Oddity. Het publiek gaat meteen uit het dak en Bono neemt even de tijd om een catwalkloopje te doen op zijn 360°-podium, terwijl Return of the Singstray speelt als een aanloopje naar het geweldige Beautiful Day. U2 krijgt meteen het volledige publiek op de handen en het is al snel duidelijk dat iedereen met een schorre stem naar huis zal gaan.

Van copyrightbrekende rebel tot tenor

Helaas komt een beautiful day zelden voor in ons Belgenlandje en even later pakken de regenwolken al samen boven het Koning Boudewijnstadion voor een enorm lange en hevige regenbui. Bono houdt zijn zonnebril op en besluit in te spelen op het meteorologische aspect door Gene Kelly's Singing in the rain te zingen. "Oeps, copyright gebroken" lacht hij en hij verblijdt het publiek door te zeggen dat de regen hem des te meer thuis doet voelen hier in België.

De Belgische fans op het middenplein zijn op enkele luttele seconden doorweekt, maar U2 weet hen te verwarmen met fantastische kleppers als I still haven't found what i'm looking for, Angel of Harlem, In the City of Blinding Lights, Vertigo en  Pride (In the Name of Love). Alle nummers worden mooi aan elkaar gelast door leuke multimediafilmpjes op de grote schermen of door korte fragmenten uit liedjes van andere artiesten zoals Tina Turner, Michael Jackson en REM (copyright is er nu eenmaal om gebroken te worden).

Maar Bono is veel meer dan een copyrightbrekende rebel. Pavarotti die meewerkte aan het nummer Miss Sarajevo is ondertussen al een tijdje voer voor de wormen. Tijdens het concert toont Bono echter aan dat hij zélf ook het tenorenstukje van het lied meester kan.  We stonden al een hele tijd perplex van Bono's geweldige stemgeluid, maar nu worden we echt wel he-le-maal uit het lood geslagen. Onze haren rijzen op en onze mond valt open van verbazing tijdens dit fantastische kippenvelmoment.

Vrijwillig ten prooi

De leden van U2 hebben veel respect voor hun Belgische fans en dat is ook te merken tijdens hun concert. Zo blijkt een van de intermezzofilmpjes op de grote schermen een boodschap te zijn van onze eigen Belgische ruimtevaarder Frank de Winne. Bono laat ook verschillende keren weten dat België een belangrijke plek in hun hart veroverd heeft. Helemaal vervuld van nostalgie herinnert hij ons aan het befaamde concert van 1984 in Brussel, wat toen een kleine lokale aardbeving veroorzaakt had. Net als U2, hopen wij er zo nog eentje te veroorzaken vanavond.

Ook blijft de interactie van U2 met hun fans niet beperkt tot een mondelinge lofzang, want Bono gets physical en dit tot onze grote vreugde. Hij plukt namelijk een willekeurig meisje uit het publiek en neemt haar het podium op. De timide jongedame weet niet wat haar overkomt en loopt braafjes hand in hand met Bono die rustig verderzingt. Later op de avond besluit Bono ook eens het podium te verlaten en zich bij zijn publiek te vervoegen. Talloze armen vliegen rond zijn hals, maar Bono zingt vrolijk verder alsof er niets aan de hand is. We kunnen onze ogen niet geloven!

Meeslepende melkwegstelsel

Tijdens het concert roept Bono als een heuse messias het publiek meermaals op tot change. Het is aan ons om een betere plek van de wereld te maken en U2 maakt ons daar graag attent op. Het nummer Walk on speciaal geschreven voor en ook nu opgedragen aan Aung San Suu Kyi, de Myanmarese politica en poltiek gevangene, wordt gebruikt om Amnesty International in de schijnwerpers te zetten.

Het podium wordt langzaamaan omringd door de befaamde kaarsjes die gekend staan als het logo van de mensenrechtenorganisatie.  Daarna zet U2 nog snel het favoriete lied van elke voetballiefhebber in, namelijk You'll never walk alone, wat massaal wordt meegezongen in dit groots voetbalstadion. U2 verlaat het podium, maar wij zijn nog lang niet bereid hen te laten gaan en eisen dan ook enkele bisnummers. 

Tijdens de bisronde nemen we onze buur stevig vast wanneer de trage rockballades One en With or Without you weerklinken en onze tere zieltjes beroeren. Er wordt massaal meegezongen en er heerst een onbeschrijflijke sfeer. Bij het mooie slotnummer Moment of Surrender besluit Bono als een ware god te handelen en een melkweg te creëren. Daarvoor doet hij wel een beroep op zijn gewillig publiek. De lichten worden gedimd en alle gsm's worden in de lucht gestoken en fonkelen als sterretjes in de duisternis. Het is een fantastisch schouwspel! 

Ontroerend afscheid

U2 neemt stilaan afscheid van het Belgische publiek die de rockband op hun beurt bedanken met een stevig applaus dat verscheidene minuten lang aangehouden wordt. Bono, the Edge, Adam Clayton en Larry Mullen Jr. zijn zichtbaar ontroerd. Het concert is een onvergetelijke totaalervaring geworden. U2 heeft zowel nieuwe als oudere nummers gebracht, waardoor zowel de jonge als oudere fans aan hun trekken kwamen. Toch is er nog altijd plaats voor een greintje spijt. U2 heeft namelijk zoveel hits dat er altijd wel een zwaar gekoesterde plaat uit de boot valt. In het geval van ondergetekende was dat Sunday Bloody Sunday. Bono weet het echter goed te maken door snel nog eens een fragmentje van het vrolijke Singing in the Rain te zingen alvorens ons naar huis te sturen.

Wanneer we buitenkomen valt de regen opnieuw met bakken uit de lucht, terwijl we nauwelijks een stap vooruit raken door de grote massa mensen die zich allen tegelijk naar de uitgang begeven. We laten het echter niet aan ons hart komen en zingen vrolijk verder in de regen: "I'm singing in the rain, just singing in the rain"