Piekerzieke personages in ontaard sfeertje

September was een maand met gebeurtenissen van allerlei slag: Sofia Coppola wint met Somewhere de prestigieuze Gouden Leeuw, Vincenzo Nibali wint de 65ste editie van de Ronde van Spanje, Paus Benedictus XVI brengt een staatsbezoek aan het Verenigd Koninkrijk en is daarmee de allereerste paus ooit, Kim Clijsters wint de finale van het enkelspel vrouwen op de US Open van Vera Zvonareva, een volksraadpleging in Turkije keurt een grondige hervorming van de grondwet goed, een totnogtoe onbekend schilderij van Pieter Breughel de Oude – De Wijn van het Sint-Maartensfeest – wordt ontdekt in Spanje. Ook op literair vlak was er, in Vlaanderen althans, nieuws te rapen met de debuutroman van Y.M. Dangre, Vulkaanvrucht.

Op de dool

Vulkaanvrucht vertelt de bevreemdende levenswandel van een vrouw op de dool. Séverine Delacroix ziet haar huwelijk spaak lopen en hoopt op een beter leven bij haar minnaar Robert in Italië. Ze heeft daarenboven haar job als journaliste bij Le Figaro opgezegd; het wordt er niet gemakkelijker op als ze zich vergrijpt aan Roberts zoon, Amedeo, en zich daarna in de prostitutie stort. De titel Vulkaanvrucht verwijst naar de moeder van Séverine, een onhandelbare vrouw pur sang, hysterie ten top! Séverines vader komt steeds eufemistisch uit de hoek, “want weet je, mama is een lief vulkaantje, ze lijkt groot en gevaarlijk, maar ze bedoelt het beter dan wie dan ook.”

In Vulkaanvrucht krijgen de personages te maken met zware thema’s en zeer teleurstellende ervaringen: een mislukking op professioneel vlak, een gebroken huwelijk, een slecht functionerend gezinsleven, ziekte en dood. Sommige personages gaan kapot, anderen worden er onverschillig van en nog anderen worden “zo onuitstaanbaar als het leven zelf”.

Dangre flitst slim van Parijse naar Italiaanse relationele aangelegenheden. In Parijs hebben we te maken met een uitgedoofde liefde, met een hardwerkende man die niet weet wat zijn vrouw uitsteekt, niet eens beseft dat ze ontslag heeft genomen als journaliste. Séverine zoekt heil bij haar minnaar, maar eens in Italië wordt het snel duidelijk dat het huis-tuin-en-keukengeluk dat Robert voor ogen heeft niet aan Séverine is besteed. Séverines karakter is even complex als zwaarmoedig, alsmaar denken, klagen en piekeren: over Robert, de minnaar. "Het was haar Robert ten voeten uit: zo lief dat het een tikkeltje zielig werd. Zijn liefde [...] was een zuur waarin hij langzaam oploste"; over Daniel, de ex-man: "Nu zou Daniel het hele jaar door kunnen slaven, elke weekdag opnieuw de pennenlikker bij uitstek van de rechtbank spelen, vloekend op de feestdagen die zijn werkweekritme zouden doorbreken" en over Marilu, het hoertje "[...] de waterzakborsten, plomper, hulpelozer dan ooit, hangend aan een lichaam dat de wetten van de anatomie tartte."

Tweede keer

Eerlijk is eerlijk: ik vond het boek niet goed. Ik word graag in een verhaal meegesleurd, denk maar aan de intensiteit bij De Schaduw van de Wind van Carlos Ruiz Zafón. Dat gevoel was er niet bij dit boek, het is er nooit geweest. Ik moest het boek in verschillende keren uitlezen, waardoor ik – om deze recensie te kunnen schrijven – hele delen opnieuw moest lezen. Al moet het gezegd worden dat het de tweede keer veel plezieriger was om te lezen.

Dit gezegd zijnde, we willen niet gezegd hebben dat het boek an sich slecht is. De personages zijn ongelooflijk mooi uitgebroed; elk karakter is tot in de fijnste details uitgewerkt. Daarnaast worden de meeste scenes uit het boek erg krachtig beschreven. We zijn dus zeker fan van de schrijfstijl!

Vulkaanvrucht is een boek voor wie houdt van psychologisch uitgedokterde personages. Wie wil opgezogen worden in een verhaal of in de geest van een verteller, leest beter een ander boek. Ikzelf ben wel benieuwd naar een volgend boek van deze jonge (22 jaar) schrijver.