The Last Station
Michael Hoffman
Een film over Russisch schrijver Tolstoj klinkt zwaar en saai. Don’t worry, The Last Station is geen twee uur durend relaas over de schrijfsels van de man. Gebaseerd op de roman van Jay Parini vertelt deze biopic het verhaal van de laatste jaren in het leven van Lev Nikolajevitsj Tolstoj (Christopher Plummer) en dat is vaak meer oorlog dan vrede.
Vrouw en (bijwijlen) grote liefde Sofya is de grootste drama queen die je ooit gezien hebt en degene die haar man het leven geregeld zuur maakt over de erfenis. Gespeeld door de heerlijke Helen Mirren is de film voor haar vertolking alleen al het bekijken waard. En dan hebben we het nog niet gehad over die andere uitblinker: laatste secretaris Valentin Fedorovich Bulgakov (James McAvoy) die vanalles in het midden probeert te houden, zolang het maar niet de door Tolstoj vervloekte kerk is.
Enthousiast genies
Valentin is dolgelukkig en overemotioneel als hij bij zijn grote held Tolstoj mag gaan werken. Grappig detail daarbij is dat Valentin niest telkens als hij nerveus is. Zo ook als hij geconfronteerd wordt met spring–in–'t–veld Masha (Kerry Condon). McAvoy vertedert als verlegen jongen wanneer hij voor de eerste keer een naakt vrouwenlichaam voelt. Uiteraard ruik je al van ver de persoonlijke evolutie die Valentin zal doormaken. In het begin is hij nog een principieel bewonderaar van Tolstojs ideeën, maar hij raakt al snel in de ban van Masha en de gravin.
Gravin Sofya laat dikwijls haar tanden zien als ze weer eens niet haar zin krijgt. Als je voor de zoveelste keer een woedende Sofya achter een mankende Tolstoj ziet lopen, begint het verhaal wat stroever te verlopen. Ondanks een uitmuntende Christopher Plummer die met verve de bebaarde en goedgeaarde Tolstoj vertolkt.
Groen Rusland
Genieten kan ook van de goed gekozen setting. Rusland is niet alleen synoniem voor wodka en armoede, het is ook het land van de prachtige bossen. Het groene interieur van deze film past perfect bij de natuurminnende aard van Tolstoj. Regisseur Michael Hoffman weet zijn acteurs en camera zo te regisseren dat je helemaal in het verhaal zit.
Enige humor is meestal ver te zoeken, al zorgt het gekraai van Tolstoj naar zijn kippetje Sofya wel voor enig jolijt. Wat vooral bijblijft is Tolstojs leuze: “Love is life. All, everything that I understand, I understand only because I love.” Of hoe grootse literatuur ook over eenvoudige dingen kan gaan.
12 oktober 2010
