Fenomenale Red Sparowes beroeren publiek

Red Sparowes, een epische postrock groep uit de V.S., stond op 9 oktober tijdens zijn Europese tour ook in de Antwerpse Trix op het podium. De band debuteerde in 2005 ijzersterk met het album At The Soundless Dawn en leverde ondertussen nog twee kwaliteitsplaten af. De Amerikanen worden dan ook op één lijn gesteld met toppers zoals Isis, Neurosis, Explosions In The Sky en Mono. Wij waren uiterst benieuwd naar het live optreden van deze mannen en vrouw. Maar eerst werd ons geduld op de proef gesteld door twee voorafgaande bands.

Voorprogramma's leiden regelmatig tot interessante ontdekkingen van muzikale pareltjes. Helaas kunnen ze ook een ware verschrikking zijn, zoals deze zaterdag. Opener Head Of Wantastiquet produceerde namelijk even irritante geluiden als een mug die je liefst zo snel mogelijk wilt doodmeppen. De mannen van Imaad Wassif brachten later matige rock 'n' roll en waren gelukkig te stoned om te beseffen dat het publiek mondjesmaat betere oorden opzocht. Hoe deze gemeenschappelijke tour tot stand is gekomen is een raadsel, want de bands hebben evenveel met elkaar gemeenschappelijk als Britney Spears met Metallica. Het contrast van het voorprogramma met de band waarvoor we uiteindelijk allen naar Antwerpen afgezakt waren was dan ook onmetelijk.

Stormachtige sound

We waren uiteraard benieuwd naar de nieuwe gitariste van Red Sparowes, Emma Ruth Rundle, die als vrouw toch enige sceptische reacties opwekte bij het publiek. Maar deze dame veegde onmiddelijk alle seksistische vooroordelen van het podium. De postrockband opende ongelofelijk sterk met Buildings Began to Stretch Wide Across the Sky, and the Air Filled with a Reddish Glow, een ware wervelstorm die het publiek wegblies. Hiermee waren de gebrekkige optredens van de voorbije uren direct uit ons geheugen gewist.

Nummers zoals The Soundless Dawn Came Alive as Cities Began to Mark the Horizon waren dan weer eerder als een lichte zomerbries die ons naar andere oorden leidde. De band bracht een uitgebalanceerde setlist met veel afwisseling tussen nieuwe en oude, zachte en harde nummers die naadloos op elkaar aansloten. Hierdoor kregen we het gevoel dat de muzikanten ons meenamen op een kosmische reis doorheen een uitgebreid scala van geluiden en gevoelens. De kunstige projecties achter de band verhoogden het gevoel dat we op een trip zaten. Helaas ging het effect hiervan deels verloren doordat het plafond van de Trix niet hoog genoeg is, waardoor de helft van de beelden op het publiek terecht kwam. Dit deed wel helemaal geen afbreuk aan deze geniale muzikale prestatie.

Red Sparowes riep met zijn epische soundscapes niets anders dan puur geluk op en zorgde ervoor dat we na anderhalf uur live muziek nog steeds naar meer verlangden. Er zijn duidelijk nog bands die prachtige muziek maken én die deze ook perfect live kunnen brengen.