Beatles in Japan

De korte inhoud belooft een verhaal over liefde. En dat krijg je ook: geen klef gedoe, geen romantische wandelingen op het strand, gewoon pure en eerlijke liefde. Als lust zich aandient, komt dat aan bod. Is het slechts een streling, dan is het dat. Nooit meer, nooit minder. Die eerlijkheid wordt het best verpersoonlijkt door Watanabe.

Hij plaatst zijn keuzes altijd in het licht van zijn gevoel. Auteur Murakami heeft zijn hoofdpersonage enorm empathisch en sympathiek gemaakt. Wie Watanabe ook tegenkomt, iedereen is weg van zijn poëtische en oprechte manier van spreken. Zo ook de sensuele Midori, die door haar luchtigheid en joie de vivre een welkome afleiding betekent. De karakterisering die Murakami aan de vrouwelijke personages geeft, maakt hen tot goede kennissen van de lezer. Naoko heeft altijd een speldje in haar haar, Midori heeft korte, wilde haren en draagt uitdagende kledij. Een oogopslag is genoeg om hen te herkennen.

Toch is het niet al rozengeur en maneschijn zoals het spreekwoord zo mooi zegt. Veel van het verhaal steunt immers op de zelfmoord van vriend Kizuki. Je kan er niet rond: het is enigszins de spil van wat zich verder afspeelt. Met als gevolg een draaimolen waarop de ene vertwijfeld afwacht wat er nog komt en de ander met opgetrokken knieën zit, nat van het huilen en frigide. Kortom wat lijden met mensen doet: maken of kraken. Hoewel zware kost, toch is het ook mooi, uniek en bijzonder realistisch. Het is als met je voeten meegezogen worden door de modder, bijna toe te geven aan de zwaartekracht en je dan met een laatste inspanning vrij te trekken. Je blijft moe maar voldaan achter. Zoals bij een goede vrijpartij, quoi!

> CJP screent De Leeslijst