De Nachten: Dag 2

Wanneer ik de security vriendelijk toeknik zie ik hem wantrouwig denken “dat artiestje wil waarschijnlijk een schilderij aan mij verkopen.” Niets is minder waar. Enkele gouden pinten en een pretsigaret verder voelen we ons al meer thuis op dit literair muziekfestijn.

Kippenvel

De galante rode zaal krijgt een extra warme gloed dankzij Amatorksi. Even sober in muziek als in presence, maar ze zorgen wel steevast voor kippenvelmomenten. The King klinkt zo lieflijk als de bloemetjes op zangeres Innes trui en doet ons de koude buiten even vergeten. We horen meerdere zuchten komende van de rijen achter ons. Amatorski slaagt er dan ook in om een feeërieke wereld te creëren die de luisteraar binnenleidt in een alternatief universum vol fluisteringen. De toegang wordt niet iedereen gegund, maar eenmaal binnen wil je nooit meer buiten.

Even later mogen School of Seven Bells de zaal vullen met dromerige shoegaze. Op muzikaal vlak is er niets op aan te merken, maar deze band uit Brooklyn weet ons niet te beklijven. De stem van zangeres Alejandra/Claudia Deheza (we weten niet welk deel van de identieke tweeling het was) heeft een zeker vervreemdend effect wat soms wel goed werkt, maar dat ook snel begint te vervelen. Geen verloren tijd, maar wat variatie in de nummers is wel welkom.

Tim Burton

The Irrepressibles zijn een bont gezelschap dat volgens het programma van De Nachten een “Tim Burton-achtige sfeer nabootst”. Wij waren alvast erg benieuwd. Zelden hebben we met open mond een optreden aanschouwd, maar The Irrepressibles  weten ons de adem als het ware te ontnemen. Op het tipje van onze stoel zien we een show waarin de obscuriteit zodanig wordt belicht dat woorden om hun magie te omschrijven eigenlijk overbodig worden. We houden het dus maar bij “wauw”.

Balthazar, die we al vele malen met plezier aan het werk hebben gezien, werd ingeleid door quotes van Harry Mullisch. Ik voelde me op slag meer belezen. Zonder al te veel praatjes spelen ze zeer gretig een bangelijke set met vele nummers van hun nieuwe cd Applause. Ondermeer Blues For Rosanne, 15 floors en Hunger at the door komen aan bod. De vrouwelijke violiste tuurt tijdens de set dromerig de oneindigheid in en steelt tijdens dit optreden mijn hart. Ze eindigen met Blood like wine, en sturen ons met hun mantra "raise your glass to the night” de nacht in. Ik denk dat onze muziekrecensent een slechte pita of kut met peren had gegeten toen hij Balthazar’s nieuwe cd op deze website afkraakte. Applause is namelijk een schitterend debuut...

Blood Red Shoes

Wanneer ik na het optreden even naar buiten wandel, roept een jongeman me toe “Ik heb al je boeken gelezen en ik vind ze allemaal geweldig”. Met mijn mond vol tanden kijk ik hem verbaasd na. Tussen mensen die al druk namedroppend rondkijken wie ze allemaal kennen staat er een afgebakend kotje. Degene die hier het beste een iPhone kan faken kan een orgasme winnen, of omgekeerd.

Anyway, we haastten ons naar het duo uit Brighton Blood Red Shoes. Naar de grungy frontzangeres Laura Mary Carter keken we toch al een hele avond uit. Met haar haren voor haar gezicht, een te groot Led Zeppelin T-shirt en een kruisje rond haar nek blies ze het voorste gedeelte van de zaal omver. Vooral tijdens It's Getting Boring By The Sea, I Wish I Was Someone Better en You bring me down werd er gedanst. Blood Red Shoes zijn puur en ik denk dat we er nog veel van zullen horen. Het achterste deel van de zaal was maar half gevuld met mensen die precies enkel voor Michiel Hendryckx waren gekomen. Door de hoge kostprijs en de affiche lokt de nachten een wel zeer select publiek. We hebben in ieder geval van De Nachten en dit speciaal volkske genoten.

> Recensie De Nachten: Dag 1