Pijnlijke countdown

5
Voor ik doodga
Jenny Downham

Wat zou jij doen als je nog maar enkele maanden te leven had? Tessa is zestien, vecht al jaren tegen leukemie en krijgt te horen dat ze de strijd verloren heeft. In de wereldwijde bestseller Voor ik doodga beschrijft Jenny Downham de laatste maanden van een meisje dat doodgraag wil leven.

Carpe diem! Deze levenswijsheid heeft iedereen al wel eens gehoord, maar iedereen veegt er dagelijks zijn voeten aan. Wanneer Tessa te horen krijgt dat ze terminaal is, besluit ze haar laatste maanden heel bewust in te vullen. Ze maakt een lijst van dingen die ze nog wilt doen en begint eraan. Zonder nadenken.

Aftellen

Op het eerste zicht lijkt de lijst – die je trouwens nooit volledig te horen krijgt – nogal puberaal. Seks, drugs en beroemd worden staan bovenaan. De eerste hoofdstukken zijn dan ook niet echt diepzinnig, hoewel je wel merkt dat het die richting uitgaat. Hoe verder haar ziekte vordert, hoe volwassener Tessa wordt. Liefde komt op haar lijst te staan. Nog voor je het beseft, word je als lezer helemaal meegesleurd door haar afscheidsrelaas.

Naarmate de lijst langer wordt – een dag lang op alles ja zeggen, de liefde ervaren, de wet overtreden – wordt Tessa een vriendin van iedere lezer. Downham beschrijft de gevoelens en situaties zo dat je met Tessa meevoelt, ook wanneer ze eigenlijk ongelijk heeft. Hoewel het aanvankelijk lijkt alsof Tess zich weinig aantrekt van de wereld en haar eigen zin wilt doordrijven, is het niet moeilijk om haar gedachtegang te volgen.

Down to earth

Net daarom is het moeilijk te geloven dat Tessa steeds minder tijd heeft. De diagnoses volgen elkaar in sneltempo op, de ziekte vordert sneller dan verwacht. Net wanneer alles goed lijkt te gaan – ze heeft een vriendje en haar beste vriendin verwacht een kindje dat naar haar genoemd zal worden – komt de mokerslag: ze heeft nog maar enkele weken te leven. Samen met Tessa tel je de dagen af en blijf je geloven dat ze de geboorte zal halen. Wanneer ze uiteindelijk toch sterft, blijf je met een leeg gevoel achter.

Hoewel Voor ik doodga een boek voor jongeren is, kan je er ook als iets oudere lezer van genieten. Tessa gaat noodgedwongen heel volwassen om met haar ziekte en beschrijft de wereld en het leven zoals zelfs een gezonde volwassene niet zou kunnen. Geen belerend vingertje. Downham grijpt je op een integere manier bij je kraag.

> CJP screent De Leeslijst

8 november 2010