Grisham waagt zich aan jeugdboeken

3
De Belofte
John Grisham

John Grisham, ’s werelds meest succesvolle thrillerschrijver, heeft zijn faam verworven dankzij zijn rechtbankverhalen. Meer dan twintig jaar na de publicatie van zijn eerste boek waagt hij zich aan een nieuw genre: het jeugdboek. In De belofte maken we kennis met de hoofdrolspeler van zijn nieuwe Kid Lawyer-reeks, de jeugdige advocaat Theo.
 

De dertienjarige Theo is de zoon van twee advocaten en is dus letterlijk opgegroeid in de rechtbank. Hij weet meer van het rechtssysteem dan sommige advocaten. Hij droomt van een carrière als strafpleiter of rechter en geeft ondertussen vrienden en kennissen juridisch advies. Aan het begin van het verhaal staat de stad op zijn kop voor de meest sensationele rechtszaak die er ooit heeft plaatsgevonden. Theo is maar met moeite uit de rechtbank te houden. Op het moment dat het duidelijk wordt dat de moordenaar zal worden vrijgesproken, ontmoet Theo een getuige die ervoor kan zorgen dat het proces een heel andere uitslag zal krijgen. Die is echter illegaal in het land en wil niet meewerken. Theo weet niet meer wat hij moet doen, maar wil niet dat de moordenaar vrijkomt.

Het verhaal leest vlot. Grisham gebruikt duidelijke taal voor jongeren en laat alle termen en gebruiken goed uitleggen door zijn kleine held Theo. De jonge lezer zal er wel wat van opsteken, ook al is de berg informatie misschien net iets te groot. Toch vragen wij ons af of het boek jongeren die niet in het rechtssysteem geïnteresseerd zijn wel zal aanspreken.

Kleine advocaat

Theo is ontzettend slim en heel volwassen voor zijn leeftijd, misschien iets te volwassen. Hij gedraagt zich als een echte advocaat en doet een beetje uit de hoogte tegenover de andere kinderen die niets weten van het rechtsstelsel. De mensen die zijn advies komen vragen helpt hij maar al te graag, al vinden wij dat Grisham wat te veel mensen laat opdraven voor juridische bijstand. Het lijkt wel alsof de schrijver er gewoon nog meer informatie bij wilde betrekken.

Qua spanning blijven we op onze honger zitten. De Belofte is nauwelijks spannend en wanneer een hond naar de dierenrechtbank moet voor een inbreuk op de aanlijnwet (hij is gewoon gaan lopen), wordt het verhaal ronduit lachwekkend. Ook het einde valt moeilijk spannend te noemen, aangezien er geen echt einde is. Iedereen kan wel vermoeden hoe het verhaal gaat aflopen, maar zonder geschreven einde mist het boek toch iets.

Al bij al heeft Grisham een mooie eerste poging ondernomen om een jeugdboek te schrijven. Toch verwachten we dat het boek beter tot zijn recht zal komen in de reeks die nog geschreven moet worden, dan als alleenstaand boek.

17 november 2010