School of Seven Bells, Get Cape. Wear Cape. Fly, The Tellers
Ondanks behoorlijke verwachtingen van onze kant konden enkel The Tellers overtuigen. School of Seven Bells en Get Cape. Wear Cape. Fly klonken erg mak voor een weinig enthousiast publiek.
Laat ons dit moment aangrijpen om even de schoonheid van de Gentse handelsbeurs te bezingen. Het brede podium, in combinatie met de stijlvolle klassieke sfeer en de uitgekiende belichting geeft een extra touch, die een concert een speciale ervaring geeft.
Zittend publiek
Erg veel volk was er nochtans niet afgezakt voor de aardige driedubbele affiche die Democrazy had samengesteld. De organisatie had de zaal dan maar gevuld met stoelen en tafels, wat zowel Get Cape. Wear Cape. Fly als The Tellers aanzette tot min of meer hopeloze pogingen om het publiek vanuit hun veilige zitgelegenheden te doen opstaan. Dansen zat er voor het merendeel niet in, de dolenthousiaste spionkop van the Tellers niet meegerekend.
School of Seven Bells opende de avond. Spijtig genoeg gooide zangeres Claudia Deheza recentelijk de handdoek in de ring. Haar tweelingzus Alejandra en gitarist Bejamin Curtis moesten dan maar alleen verder. Voor een band waarvan de sound in de eerste plaats bepaald werd door de harmonieuze samenzang van de twee zusters is dat wat ons betreft de doodsklap. De breed uitwaaierende gitaren en Alejandra’s beeldschone verschijning konden daar weinig aan doen.
Melig op een verantwoorde manier
Sam Duckworth, beter bekend onder de naam Get Cape. Wear Cap. Fly. gooide het over een andere boeg met zijn catchy popdeuntjes. Wij laten onze melige kant graag eens op een cultureel verantwoorde manier de vrije loop, en dan is GCWCF altijd bruikbaar. In de Handelsbeurs bleek Duckworth een fijne entertainer die zelf aardig wat rondsprong, in contrast met het voor het grotendeels apatisch neerzittende publiek. Na enkele nummers was Duckworths plaat echter wat grijsgedraaid en begonnen wij rusteloos onze horloge te checken.
Van de drie bands slaagden The Tellers, speciaal van over de taalgrens gekomen, er het meeste in het publiek te beroeren. Pop van dertien in een dozijn, maar wel erg genietbaar. Een bescheiden applaus van onze kant is dan ook op zijn plaats. The Tellers speelden zoals er van hen werd verwacht: strakker dan de skinny pants van frontman Ben Baillieux, en aanstekelijk genoeg om al eens een dansje te placeren. Zo sloten ze een ietwat ontgoochelende avond toch af met een vrolijke noot.
18 november 2010
