Joe Cocker mist pit

Rocker en bluesartiest Joe Cocker draait al decennia lang mee in de muziekscène. Hard Knocks is reeds zijn tweeëntwintigste album. Cocker staat bekend om zijn rauwe en geweldige stem. Enkele van zijn grootste hits zijn Up Where We Belong en Unchain My Heart.

Hard Knocks start middelmatig met een gelijknamig nummer. Het nummer zelf is wat eentonig, maar bij het horen van zijn stem krijgen we het meteen warm. Get On is een best te pruimen uptemponummer.

Unforgiven is een mooi eerste traag nummer. The Fall is ook een trage, maar mist pit. So It Goes is in hetzelfde bedje ziek. We hebben na vijf nummers het gevoel dat dit een weinig opbeurend en licht pessimistisch album is. Zelfs de meer uptempo nummers zoals Runaway Train en Stay The Same missen pit en zijn wat eentonig. Hij blijft nogal op de vlakte.

Beterschap

De drie laatste nummers zijn weer trage nummers. In tegenstelling tot de andere zijn Thankful, So en I Hope best mooi. Deze nummers kloppen gewoon en klinken niet zo geforceerd als de andere. In dit laatste deel van het album wordt hij ook terug wat optimistischer.

De stem van Joe Cocker redt wel iets, maar Hard Knocks is geen hoogvlieger.