Van de strakke lijn

In de promoteksten die over dit boek verschenen, werd hij gecatalogiseerd als coming-of-age roman. Hoe lelijk dat woord ook mag klinken, er zit iets in. Vier jongens worden groot. Min of meer. Omdat er in de literatuur al een oneindig aantal jongens groot is geworden, zijn het in dit specifieke geval diep gelovige katholieke jongens die (vermoedelijk) op het Italiaanse platteland wonen. Het is eens wat anders.

Na de proloog begint het boek met de zin: “We zijn allemaal een jaar of zestien, zeventien.” Meer dan de leeftijd van de verschillende jongens, is hun samenzijn van belang. Ze vormen één geheel, en delen haast hetzelfde leven. Allemaal op dezelfde school, allemaal spelen ze in hetzelfde bandje van de lokale parochie, en allemaal zijn ze verliefd op hetzelfde meisje: Andre.

Dat laatste is bijzonder, zeker omdat de ik-figuur laat doorschemeren dat de vier jongens ook allemaal een liefje hebben. Hij beschrijft op een liefdeloze, mechanische manier enkele scènes die hij doorbrengt met zijn meisje, waar hij sowieso geen seks mee mag hebben. Die scènes verbleken echter compleet bij de stukken die hij aan Andre wijdt. Hoe ze haar bespieden, hoe ze van haar dromen. Dat hebben ze een beetje gemeen met een heel pak andere jongens uit de literatuur.

Femme fatale

Andre is een meisje dat als hemel en hel verschilt van de vier jongens. Zij is hoegenaamd niet diepgelovig, en fladdert door haar eigen leven, terwijl haar aanbidders een strakke lijn proberen te volgen. Wanneer één van hen, Billy, dichter bij Andre kan komen dan de anderen – hij speelt bas terwijl zij danst – begint het geheel uit elkaar te vallen. De verschillen blijken plots veel groter dan gedacht en gehoopt. Billy zorgt ervoor dat ook zijn vrienden erg dicht bij haar in de buurt raken, maar dat wordt minstens één, Luca, fataal. Van een eendracht is al helemaal geen sprake meer. Enkel de ik-figuur komt ongeschonden uit dit verhaal, en dan nog.

Vier katholieke jongens die zich in hun zoektocht naar volwassenheid verliezen in een meisje. Dat is het zo een beetje. Die zoektocht gaat weliswaar gepaard met fijnzinnige filosofische passages, maar om de een of andere reden slaagden wij er niet in tot de personages door te dringen. Het bleef een ver-van-mijn-bed-show. Geloof is ons vreemd en over het volwassen worden hebben we nu wel genoeg gelezen. Hierdoor konden de jongens enkel een zachtaardig gevoel van medelijden opwekken. Dat maakte de impact van het boek bijzonder klein, maar dan blijft er nog steeds een mooie, vertederende novelle over.