Vrolijk en rocksteady

De jaren zestig waren gouden jaren voor de Jamaicanen: het waren eveneens de gloriejaren van de rocksteadymuzikanten die in de documentaire uitgebreid aan bod komen. Het eiland in de Caraïben mocht zich onafhankelijk noemen, de steden groeiden snel en het leven ging al even vlug vooruit. Dat leven zag er overigens erg rooskleurig uit. Muzikanten speelden ska, snelle en zeer dansbare muziek. Bovendien was die muziek een op en top Jamaicaans product.

Helden voeren het woord

Rocksteadymuziek vertegenwoordigde een kalmere manier van leven, veel meer ontspannen en vooral langzamer dan de gekende skadeuntjes. De docu toont hagelwitte stranden met palmbomen, de diepblauwe zee en gemoedelijk dansende rastafari's, gekleed in rood, geel en groen, ondersteund door rocksteadyhits.

De échte hoofdrolspelers zijn echter niet de mooie zonnige landschappen, maar wél de allerbeste rocksteadymuzikanten uit de jaren zestig. We zien hoe Stranger Cole, Hopeton Lewis en enkele anderen elkaar na veertig jaar opnieuw ontmoeten. Al jammend blazen ze nieuw leven in een muziekstijl die sinds de opkomst van de populaire reggae van Bob Marley de vergeetput was ingeduikeld.

Vrolijke dvd

Weduwe Rita Marley haalde voor Rocksteady herinneringen op aan haar Bob. Rocksteady tekende dan weer de muzikale carrière van de rocksteadylegendes op. De film is niet het soort documentaire dat je precies de etymologische betekenis van ska, rocksteady en reggae uitlegt. Een ontleding van de partituren komt er evenmin. Je krijgt wel een schets van het vreugdevolle Jamaicaanse leven, door middel van de levensportretten van legendarische artiesten uit een periode die de wortels van de reggae zou herbergen.

Als de filmmakers de bedoeling hadden een frisse prent in te blikken, die donkere gemoederen op koude herfstdagen op slag verlicht, dan zijn ze absoluut geslaagd in hun opzet.