Begijn tussen rare vogels

Begijn Le Bleu is geen klinkende naam in Vlaanderen. Sinds hij in 2005 zowel de jury- als de publieksprijs wegkaapte tijdens het befaamde Nederlandse cabaretfestival Cameretten lijkt hij flink op weg een gevestigde waarde te worden in het cabaretlandschap. Alleen leidt die weg voorlopig zo goed als alleen naar onze Noorderburen. In eigen land treedt Le Bleu niet zoveel op en dat is jammer. Zijn nieuwste voorstelling Flamingo's in de polder is komisch, maar tegelijk ook tragisch en staat bol van de typetjes. Maar bovenal is Le Bleu een meesterverteller. Hij sleept je mee in een verhaal dat in werkelijkheid nog geen volledige dag beslaat.

Le Bleu is vooral verteller op het podium, dat kan hij als de beste. Hij dompelt zijn publiek onder in een doldwaas avontuur met tragische randjes over zijn overwinning op Cameretten en jeugdvrienden die kennelijk met hem nog een eitje te pellen hebben. Bij aanvang van de voorstelling heeft Le Bleu kennelijk ook een appeltje te schillen met zijn publiek. Zij zijn hier wél vanavond, maar verder kent Vlaanderen hem eigenlijk nauwelijks. Hij maakt daar meteen allusie op door even over the top door te bomen over zijn succes en uitverkochte zalen in Nederland na zijn overwinning op het festival. Het verhaal begint wanneer hij verwacht wordt voor een interview op de Nederlandse radiozender BNN. Moeiteloos springt hij van het ene typetje naar het andere zonder dat hij daarbij zijn publiek of (nog sterker) zichzelf verwart. Voor je het weet zit je mee op zijn trein. Die verschillende personages gebruikt hij om uiteenliggende redenen. Enerzijds vormen zij samen de rode draad doorheen zijn verhaal, anderzijds is het een zijspoor om flauwe en soms lichtjes aangebrande grappen te vertellen. Opvallend daarbij is dat deze grappen vaak het beste werken bij het publiek.

Explosief

Zijn stijl is expressief en explosief. Behalve een groot verteller, is Le Bleu ook een sterk acteur en dat weet hij heel goed te benutten. De mimiek die hij aan de dag kan leggen, zorgt meermaals voor hilariteit en de oppervlakkige typetjes lenen zich perfect voor het verhaal. De voorstelling kan je zonder twijfel ook absurd noemen. Wat hij allemaal meemaakt, is gewoon te gek voor woorden. Een mooi voorbeeld daarvan is ook de titel. Veel flamingo's komen niet te pas aan zijn verhaal. Hoogstens in de betekenis van "rare vogels", want die zijn er dan wel weer met hopen.

Bulderen van het lachen zal je niet snel doen bij Le Bleu. Hij combineert een gezonde dosis humor met een meeslepend verhaal, maar hij wil vooral vertellen. Zijn humor is soms spitsvondig, dan weer iets platter, maar echt schaterlachen zit er niet in. Gelukkig is dat ook niet de bedoeling. Hij weet zijn publiek te boeien en te doen lachen wanneer het nodig is, maar vooral weet hij het te raken.

Waarom Le Bleu niet zo bekend is in Vlaanderen is ons een raadsel. Je kan zijn shows moeilijk vergelijken met andere Vlaamse comedyshows. Het is geen stand-up, maar echt cabaret is het ook niet. Zijn aanpak is eerder uniek waardoor het nog het meeste weg heeft van komisch theater. Hij weet als geen ander met stiltes te spelen en is er ook niet vies van een stukje te improviseren. Zelfs al moet hij daarvoor weer even uit zijn rolletje kruipen. Om hem momenteel nog aan het werk te zien in Vlaanderen zal je snel moeten zijn, want zoals gezegd vertoeft hij vooral bij onze Noorderburen. Gelukkig is er nu deze dvd.