Rood roder roodst

Stof genoeg dus om dit fenomeen van dichterbij te onderzoek vond Thomas Blommaert, die nog nooit in Zelzate was geweest. Zelzate: keurig in twee gespleten door het kanaal Gent-Terneuzen, Eddy Wally als bekendste inwoner, vrolijk bezaaid met fabrieken her en der, een gipsberg en als finishing touche een gifitg slibstort. Op het eerste gezicht nogal oncharmant en aardslelijk fabrieksdorp, maar Thomas Blommaert lijkt ons het tegendeel te willen bewijzen met Ik was nog nooit in Zelzate geweest.

Doorheen het boek neemt Blommaert je mee op sleeptouw in het Oost-Vlaamse industriedorp. Gaandeweg leren we de geschiedenis kennen van de SP, de Socialistische Partij, die vroeger tijdens de gemeenteraadsverkiezingen met de vingers in de neus een overgrote meerderheid behaalde en ook in vakbondsland de plak zwaaide. Maar doorheen onze tocht door de Zelzaatse kronkels van de tijd, blijft het niet één en al rozengeur en maneschijn voor de Socialisten.

SP versus PVDA

De komst van "Geneeskunde voor het volk", een groepspraktijk van jonge geëngageerde dokters smijt roet in het eten. De dokters van het Groenplein winnen in geen tijd de harten van de arbeidersbevolking en zo wordt de Partij Van De Arbeid in Zelzate geïntroduceerd. Wanneer het socialistische niveau van de SP zienderogen daalt, blijft de PVDA trouw aan hun waarden en weten ze de Zelzatenaren achter zich te scharen.

Maar Ik was nog nooit in Zelzate geweest gaat over meer dan politiek. Het gaat over fabrieken die welvaart brengen, maar ook (letterlijk) de boel verzieken. Over hoe de inwoners van Zelzate niet met zich laten sollen en als het moet huizen bezetten, parkeermeters afranselen en gezinsbelastingen niet betalen.

Man Bijt Hond

Thomas Blommaert schrijft met een vurige pen zijn bevindingen over het charmante industriedorp neer. Vlot, grappig maar ook bikkelhard verwoordt hij de ondergang van de sociaaldemocraten en de schrijnende milieuverloedering. Haarfijn weet hij de geschiedenis van Zelzate uiteen te rafelen en met de grootste precisie aan de lezer voor te schotelen.

De talrijke hoofdrolspelers in de woelige geschiedenis van Zelzate worden door Blommaert nauwgezet geportretteerd waardoor het moeilijk is om geen sympathie voor hen te voelen. Ik was nog nooit in Zelzate geweest is daardoor een literair pareltje van de non-fictie. Man Bijt Hond, maar dan in boekvorrm.