Fable III: Hip of hype?

Het gaat niet zo goed met Albion, het fabelachtige koninkrijk waar fans van de franchise intussen al prima de weg weten. De zoon van de held uit de vorige episode heeft zich ettelijke jaren na zijn vaders avonturen ontpopt tot een rasechte tiran wiens troon hem dierbaarder is dan zijn volk. En dat volk? Dat mort, vanwege de hoge belastingen, de hongersnood, de bandieten die de bossen onveilig maken, de kinderarbeid in de fabrieken, en ga zo maar door. Het moest er dus van komen: op een noodlottige ochtend wordt er betoogd voor de poort van Kasteel Bowerstone. De koning raakt de pedalen definitief kwijt en beveelt zijn wachters het vuur te openen op de menigte, maar dat is buiten de prins of prinses – jij dus – gerekend. Broerlief apprecieert jouw bemoeinis niet zo erg, en voor je ’t weet moet je vluchten, samen met je butler, je mentor en je trouwe viervoeter. Hoog tijd voor nieuwe heldendaden!

De weg naar de macht

In de Fable-reeks zijn keuzes steeds primordiaal geweest, en dat is ook in deze derde aflevering niet anders. Ben je een prins of een prinses, maak je er een erezaak van om al je onderdanen de hand te schudden of boer je graag af en toe eentje in het gezicht, hak je de vijand lekker intiem aan stukjes of flambeer je hem liever van op een veilige afstand? Elke keuze heeft zijn gevolgen, niet alleen op het uiterlijk, de attributen en de vaardigheden van je personage, maar ook op de plot. Je uiteindelijke doel is immers om de koning in het stof te laten bijten, maar daar heb je hulp bij nodig en er zijn verschillende manieren om die te bekomen. Wees echter gewaarschuwd: de beloftes die je maakt op weg naar de troon in Fable III zullen je succes als uiteindelijke heerser beïnvloeden, al naargelang je ze kan of wil houden of niet.

Ondanks alles is Fable III geen nieuwe Mass Effect geworden, die andere franchise waar interactie en keuzes zo belangrijk zijn. Het verschil in doelpubliek daargelaten – Fable is veel minder realistisch en daardoor beter geschikt voor jongere spelers – is dit spel duidelijk het zwakkere broertje. Interactie werkt hier vooral in de breedte, niet in de diepte, en kwantiteit is belangrijker dan kwaliteit. Gaandeweg speel je weliswaar meer interactiemogelijkheden vrij, maar toch wordt het algauw afgezaagd om elke boerenkinkel die je tegenkomt de hand te schudden, met hem te dansen, voor hem te poseren, naar hem te fluiten, enzovoorts, vooral omdat elke animatie toch al snel zo’n 10 seconden in beslag neemt en bijna elke "beschaafde" handeling jouw reputatie positief beïnvloedt. Dit leidt tot de vreemde conclusie dat je met iedereen bevriend kan raken, als je hem maar vaak genoeg de hand schudt. Bovendien stuurt Fable III je zoals vanouds met zachte dwang de heldhaftige kant uit. Probeer maar eens de rasechte antiheld, zeg maar kl**tz*k, uit te hangen terwijl je tegelijk zoveel mogelijk fans probeert te verzamelen – geen goed idee. Kortom: je keuzevrijheid blijkt in het Albion van Molyneux veeleer beperkt, in tegenstelling tot wat de hype liet vermoeden.

Grappen & grollen

Toch mag deze teleurstelling niet verhullen dat Fable III ook heel wat goeds te bieden heeft. Albion ziet er in deze aflevering opnieuw beter uit dan in zijn op zich al indrukwekkende voorganger, terwijl het zijn aparte, wat cartooneske visuele flair met succes behoudt. Jammer is wel dat de gezichtsanimatie een straatlengte achter blijft op de concurrentie. De plot van dit zero to hero-avontuur is niet wereldschokkends, maar de originaliteit zit in de uitvoering.

Humor is steeds een hoofdingrediënt van Fable geweest, en een (glim)lach is ook dit keer nooit ver weg. Van de puntige commentaren van je butler – ingesproken door niemand minder dan John Cleese – via de alomtegenwoordige kippen en een paar rondjes "Lute Hero" (jawel!) tot een werkelijk hilarische passage waar je de gebeurtenissen uit de vorige aflevering Dungeons and Dragons-gewijs opnieuw beleeft: je lachspieren zullen zelden verslappen. Pittig detail: ook het schunnige register wordt niet geschuwd; kijk dus uit voor je dit spel onder de kerstboom van neefje of nichtje legt.

Niet dat de kids veel moeite zouden hebben om de troon te bereiken – Molyneux heeft de klemtoon duidelijk op spelplezier gelegd, niet op vaardigheid. De besturing van je personage is intuïtief en helpt de speler regelmatig een handje, terwijl veel aanvallen (vooral magie) bijna belachelijk krachtig zijn. Daar staat dan weer tegenover dat de moeilijkheidsgraad bij eindgevechten gevoelig de hoogte in gaat en het niet zo simpel is om het overzicht van je lopende opdrachten te bewaren.

De balans is uiteindelijk voorzichtig positief. Fable III – is it a revolution, zoals de slogan het wil? Neen. Het interactiesysteem is zwaar overroepen (en eigenlijk gewoon saai) en dit spel biedt weinig echte uitdagingen, maar het originele gevoel voor humor en de visuele flair maken veel goed. Dit is er eentje voor de fans.