Xavier Rudd laat Brusselse sneeuw smelten

Ben Howard slaagde erin tijdens een kort voorprogramma het beste van zichzelf te laten zien, begeleid door een mooie dame met cello. Het vorige concert van Rudd kon Howard er niet bij zijn, deze keer gelukkig wel, tot grote vreugde van heel wat toeschouwers. Ben Howard wist zijn publiek te bekoren. Dat werd onder meer duidelijk, toen hij een van zijn laatste nummers ‘Wolves’ onder wolvengejoel en luid applaus inzette.

Xavier Rudds eerste nummer was meteen raak en schepte de juiste sfeer voor de hele avond: Hij noemt het zelf Dij jam, de mix van didgeridoo, gitaar en percussie, waarmee hij met gemak in zijn eerste solonummer de beste dansplaat van 2 Many DJ’s evenaart. Het is moeilijk te vatten waar die geluidenmassa vandaan komt. Rudd zingt, in zijn handen heeft hij een gitaar, aan zijn mond een didgeridoo of mondharmonica, en met zijn blote voeten zorgt hij voor de beat.

Dansend naar huis

Rudd draait de volumeknop vaak tot het maximum open, maar hij zorgt voor genoeg afwisseling. De contrasten tussen luid en zacht in Rudds nummers zijn ongelofelijk: zachte ontroerende muziek gaat vloeiend over in luidere percussie en bas.

Na zijn eerste nummers krijgt hij versterking van bassist Tio Moloantoa en percussionist Andile Nqubezelo, Afrikaanse percussie en zang versmelten met didgeridoo. Rudd is een podiumbeest en geniet van de aandacht maar houdt op deze warme avond zijn blote voeten op de grond. Een van de hoogtepunten, Let me be, zet de hele zaal aan het dansen en zingen. In het midden van dit geweld haalt Rudd een van zijn jongste fans uit het publiek.

Het muzikale geweld van deze hippie kent nog eens een toppunt bij het laatste bisnummer: Xavier Rudd laat nog één keer alle remmen los, waardoor de termostaat van de AB tilt slaat. Jammer genoeg kan dit feest niet blijven duren... Rudd stuurt zijn fans opnieuw de koude in, maar toch zijn er velen die dansend naar huis gaan.