De laatste droom van Pina Bausch

De documentaire neemt ons mee achter de schermen van het danstheater. De legendarische choreografie die Pina Bausch in 1978 maakte, oefent ze nu in met totaal onervaren jongeren. Allemaal wonen ze in Wuppertal, de Duitse stad waar Bausch sinds lange tijd woonde en werkte en een jaar geleden ook overleed.

Beelden van de repetities worden afgewisseld met portretten van de dansers en choreografen. We zien de jongeren vooruitgang boeken en openbloeien. De onzekerheid die in het begin van de documentaire overduidelijk aanwezig is, is tegen het einde van de film bijna overwonnen. Het stuk ziet er heel leuk uit. Het wil tonen wat er gebeurt als je 40 jongens en meisjes bij elkaar brengt. Hoe die met elkaar omgaan en hoe de spanning soms hoog kan oplopen. Elkaar aanraken is in deze dansshow noodzakelijk. Bausch had overduidelijk een grote fascinatie voor lichamen en de werking ervan. De veertien- tot achttienarigen hebben het hier in het begin moeilijk mee, maar leren hun schaamte en angst voor het andere geslacht langzaam overwinnen. Een grappige anekdote is die waarin een jongen al zijn kleren moet uittrekken tegenover zijn tegenspeelster. Hij schaamt zich rot, maar doet het toch omdat hij zich hiervoor al zo lang inzet. Een dikke pluim voor de makers dat ze zoveel emotie konden losmaken bij de jeugd.

Arrogantie & oneerlijkheid

Het project is ontstaan uit een heel mooi idee en geeft jonge mensen de kans zichzelf ergens in te vinden. Toch is het meteen overduidelijk dat Bausch niet in iedereen evenveel interesse heeft. Het cliché komt al snel naar boven: om in dit milieu aan de slag te mogen moet je vooral mooi en liefst ook graatmager zijn. Voor de schijn koos ze meisjes en jongens met verschillende maten en kenmerken. Maar die worden meteen achteraan op het podium geplaatst. Pina Bausch, zelf topdanseres sinds haar veertiende, komt over als een ietwat arrogante criticus. Zij is ook niet degene die constant bezig is met de jongeren en hen het zelfvertrouwen geeft dat ze nodig hebben. Integendeel, hoe meer de andere danslerares haar best doet en vooruitgang boekt, hoe meer Bausch commentaar levert. Ook na de première valt het op dat ze nog niet helemaal tevreden is. Wel een beetje raar, dat je als ervaren danseres niet weet dat je de knepen van het vak niet leert op zo'n korte tijd. Wij vinden nochtans dat de dansers en danseressen er een prachtig stuk van gemaakt hebben, zeker als je ziet hoe sterk ze zijn geëvolueerd.

Pina Bausch was artistiek directeur van het Wuppertal Opera Ballet, waar de documentaire ook opgenomen is. De schouwburg kreeg ondertussen ook haar naam. Ze stierf een jaar geleden, een paar maanden na de opnames van Kontakthof.

Een theaterstuk achter de schermen, met als kers op de taart beelden uit de echte voorstelling. Wel enkel te smaken voor echte dansliefhebbers.