Tot bloedens toe

Deze Bulgaarse performer studeert momenteel in Amsterdam. Hij geldt als een van de grote beloftes in de Europese theaterwereld, omwille van zijn unieke stijl. Normaal zou hij afgelopen zomer met Som Faves ook spelen op Het Theaterfestival, maar wegens ziekte werd die voorstelling last minute gecanceld.

In Som Faves heeft Dimchev een lijst met honderd scènes/handelingen opgesteld, waaruit de organisator er dan tien mag kiezen ("some favourites"). Dat maakt iedere performance uniek. Voor Dimchev opkomt, vertelt hij door een micro dat deze performance vooral verspilling is: "a waste of energy for me", "a waste of concentration for you" en ook de - dan nog - mysterieuze verspilling van bloed.

Blonde pruik

Dimchev - enkel gewapend met een blonde pruik en een synthesizer - komt op. Hij speelt, beweegt en zingt. Zijn zangstem houdt het midden tussen country, Antony (van The Johnsons) en opera. Wat vooral fascineert, is de ongelofelijke spanning in zijn lichaam en gezicht. Dimchev smijt zich volledig, is complexloos emotioneel, en heeft een uitgesproken mimiek.

De blonde pruik, die hij op een gegeven moment ook ondersteboven opzet, lijkt echter dan zijn kale zelf. Dimchev speelt sacrale riedeltjes, terwijl hij ons allerlei bevelen toezingt over wat te doen indien hij onze moeder zou zijn. In een andere scène zingt hij een repetitief "How much is one + one + one + ...?". Iemand in het publiek lijkt de tel bijgehouden te hebben, en ontvangt als prijs een dvd van de show.

Deze gimmick, en het feit dat hij iemand in het publiek viseert die zogezegd bloed op zijn gezicht zou hebben, zorgen voor de humor. Ook zijn - seksueel geladen - gekronkel met een microfoon en de speekseldrupjes op zijn porseleinen kat (waardoor het lijkt of die huilt!) zijn sterke beelden.

Zelfverminking

Op andere momenten gaat het er serieuzer aan toe. In een ijl lied draagt hij ons op om respect te hebben voor kunst. Het klinkt als een mantra, dat hij tot slot eenvoudig ondermijnt met een droog "if you don't respect art, there's nothing wrong with you, that's ok." Ook zijn ingestudeerde bewegingsfrase lieert hij aan zijn droom als kind op choreograaf te worden. Hoe meer hij over zichzelf vertelt, hoe boeiender.

De twee pakkendste scènes zitten op het eind. Dimchev toont enkele foto's die hij tussen zijn lip en zijn pruik plaatst, en vertelt dan een deel van zijn levensverhaal. Maar het is vooral het laatste beeld dat beklijft. Dimchev neemt enkele scheermesjes en snijdt daarbij naast zijn wenkbrouwen in zijn vel. Het bloed gutst in stroompjes over zijn ontblote torso. Het is (op een ander niveau) even ongehoord als zeggen dat 9/11 een prachtig beeld opleverde: je weet dat er lijden is, maar de esthetica en opoffering ervan - terwijl Dimchev blijft zingen - zijn ongezien.

Wel een opmerking: op basis van de foto's en de trailer die we zagen hebben we niet de indruk dat de scènes tussen de verschillende voorstellingen erg variëren.