Willen maar niet kunnen

 Jarenlang werd N*E*R*D, onder leiding van Pharrell Williams, steevast omschreven als innoverend, talentvol en soms zelfs geniaal. Alles wat het trio aanraakte, veranderde in goud. De laatste jaren lijkt hun ster echter een beetje uit te doven. Hun nieuwe album Nothing brengt daar helaas geen verandering in.

Het begint allemaal nog hoopvol met Party People, een track die wordt ondersteund door het rapwerk van T.I. Een redelijk uptempo nummer met een aangename beat. Het is geen absolute hoogvlieger en kan al zeker niet concurreren met superhits als Lapdance en She Wants To Move, maar het doet ons toch terug denken aan het oudere werk van dit ooit zo geniale trio

Onvoldaan

Het volgende nummer, Hypnotize U, is van de hand van elektrowonders Daft Punk. Hun inbreng is duidelijk te merken aan de vele kenmerkende elektrosounds die doorheen het nummer te horen zijn. Pharrel neemt de zangpartijen op zich en laat zich van zijn meest sensuele (of misschien gewoon seksuele) kant zien. "Girl when you're lost, you know I'll find you. If I'm not beside you, I'm inside you" is slechts een van de vele dingen die Pharrell te vertellen heeft. Helaas is het nummer niet echt hypnotiserend en blijf je met een onvoldaan gevoel achter.

Wat daarna volgt is een samenraapsel van hiphop, rock, funk en soul. Dat klinkt best spannend, maar helaas wordt het overgoten met een sausje dat naar saaiheid smaakt. Alle tracks klinken redelijk eentonig en het is soms moeilijk te onderscheiden wanneer je naar het volgende nummer overgaat. Zelfs de overvloedig gebruikte trompetten kunnen er niet voor zorgen dat we onze aandacht niet verliezen. Het is allemaal niet slecht, maar echt schitterend kunnen we het ook niet noemen. De tracks zijn aangenaam om naar te luisteren, maar het wauw-gevoel blijft achterwege.

Geen knalmoment

De laatste track, Hot-n-Fun, maakt gelukkig nog wat goed. Met de hulp van de niet onaardige Nelly Furtado brengt het nummer ons een beetje terug bij de oude sound van N*E*R*D. Wie goed luistert, kan hier en daar She Likes to Move herkennen. Al moet je er goed je best voor doen. Je zou dit nummer het beste op de cd kunnen noemen, maar dan vraagt een mens zich wel af waarom ze dit voor het laatst gespaard hebben.

Al bij al blijven we achter met een "willen maar niet kunnen"-gevoel. Het begint altijd wel goed, maar er is geen knalmoment in de nummers, waardoor ze altijd gewoon rustig lijken voorbij te kabbelen. Nothing was het niet., eerder a little. Volgende keer hopelijk everything?