Lichtvoetig met diepgang

Vanaf de eerste noot is het duidelijk dat de groep schatplichtig is aan The Beatles. De vrolijke arrangementen met piano en trompetten, de zorgvuldige productie, zelfs de samenzang: op het eerste gehoor klinken ze misschien lichtvoetig, maar ze beschikken over flink wat diepgang. The Accident en Sad Songs (Main Titles) willen behagen en slagen daar ook in.

Echt interessant wordt het vanaf Stop Dreaming. Vrolijkheid wordt ingeruild voor melancholie, en dat werkt nog beter. Het nummer kabbelt voort met een gelatenheid die we ook al bij And Also The Trees hoorden. De hele cd ademt degelijkheid. Nooit worden we echt verrast, maar we horen mensen aan het werk die heel goed hebben nagedacht en heel goed weten waar ze mee bezig zijn.

Voortkabbelende climax

Spencer zorgt ook voor voldoende afwisseling. Nummers als Heather zijn rijkelijk aangekleed, Sammy Boy overtuigt met enkel een kale piano. Beide worden gecombineerd in Sad Song (End Titles), dat erg filmisch aandoet door zijn subtiele opbouw. Het nummer is de kers op de taart: het vordert zodanig traag dat we de climax niet zien aankomen.

De plaat had daar perfect kunnen eindigen, maar de bandleden hebben ervoor gekozen om de cirkel rond te maken met een vrolijk nummer dat aansluit bij de eerste twee. Het climaxeffect van het voorgaande lied gaat er een beetje door verloren. Ook de singleversie van Sad Songs voegt weinig toe.

Voor de rest is er weinig aan te merken op The Accident (And Other Love Songs). Aan Spencer The Rover kleeft een kwaliteitslabel, en de lat  ligt nu alweer een tikkeltje hoger.