De dood tot de derde macht

Ook in zijn vorige films liet Clint Eastwood ons voelen dat hij zijn personages graag confronteert met de dood. In Gran Torino hadden we het sterven voor een doel, in Million Dollar Baby krijgen we euthanasie en in Unforgiven zien we een ouder wordende man die zijn fouten wil goedmaken. Eastwoods carrière heeft hoogte- en laagtepunten gekend, maar deze Hereafter is wél een ongelooflijk boeiende voltreffer.

Dat komt voor een deel door het verweven van drie verhalen die op het einde samenkomen. Je voelt natuurlijk al vanaf het begin dat dat gaat gebeuren, maar toch is de manier waarop de drie hoofdpersonages elkaar ontmoeten en hun levens zich (even) verstrengelen, bijzonder mooi. Alle eer voor scenarist Peter Morgan, die trouwens al evenmin een onbekende is als Eastwood zelf. Hiervoor schreef hij onder andere al The Last King of Scotland, The Queen en Frost/Nixon.

Verhalen

Het verhaal focust op het leven van drie mensen. Ten eerste krijgen we Marie Lelay (Cécile de France), een succesvol, populair nieuwsanker. Tijdens het verslaan van de tsunami van 2004 verdrinkt ze bijna en beleeft zo een bijna-doodervaring die heel haar leven op zijn kop zet. Ze kan zich niet meer concentreren op haar tijdrovende job. Haar vriend en collega raadt haar dan ook aan om even van het scherm te verdwijnen om zo haar langverwachte boek over Mittérand te schrijven.

Het tweede verhaal focust op George Lonegan (Matt Damon). Hij is een medium die ook echt met doden kan spreken. Een job die behoorlijk rendabel was, hoewel het hem mentaal kapot maakte om constant bezig te zijn met de dood en doden. Daarom stopt hij met het geven van seances en houdt hij het nu bij een simpele job in een fabriek, tot grote spijt van zijn broer.

Het derde verhaal focust op de tweeling Marcus en Jason (Frankie en George McLaren) die opgevoed worden door een verslaafde moeder (Lindsey Marshal) die eigenlijk totaal niet geschikt is om kinderen onder haar hoede te hebben. De twee broers moeten vechten en smoesjes verzinnen om uit de handen van de sociaal werkers te blijven die om de zoveel tijd komen checken of hun moeder nog wel oké is. De levens van deze mensen raken na een tijd in elkaar verstrengeld, wat hen misschien kan helpen om een punt achter hun verleden te zetten. Of niet.

Knappe acteerprestaties

De opbouw van het verhaal is zeer mooi en evenwichtig gebracht. We krijgen een duidelijk patroon te zien, waarin de drie verhalen elkaar in steeds dezelfde volgorde afwisselen. Gelukkig wordt er niet te snel van het ene naar het andere gesprongen, zodat we wel de tijd krijgen om de personages ook echt te leren kennen en ons met hen te identificeren. Ze wekken allemaal onze interesse en begrip op, wat, zeker gezien het zware thema, niet eenvoudig kan zijn geweest. Ook de acteerprestaties zijn werkelijk fantastisch: De acteurs dragen de film en zorgen ervoor dat het zo makkelijk is om met hen mee te voelen.

Qua muziek is Eastwood nogal subtiel. Vaak hoor je niets, of ben je er jezelf niet van bewust dat hij muziek gebruikt. Op die manier krijgen de pijnlijke stiltes hun rol in de film. Op het einde gebruikt hij plots wel heel zware muziek, voor een verrassend sentimentele uitsmijter, inclusief slow motion en strijkorkest. Noem het gerust het Clint Eastwood-equivalent van de opener van Baywatch.
De film is misschien af en toe net ietsje te lang, alhoewel we ons geen enkele seconde hebben verveeld, maar het zijn vooral het verhaal en de acteerprestaties die we onthouden.