Schipperen tussen stad en platteland

Je mag nooit enkel op de kaft van een boek afgaan, maar het moet gezegd dat Ga niet naar zee ontzettend mooi uitgegeven is. Een hardcover (maar zonder die vervelende flappen) met op de voorkant tekeningen van de allerfleurigste papegaaien. Een boekje om verliefd op te worden, nog voor je er maar één letter in hebt gelezen. Als dat maar goed komt.

Ga niet naar zee is een bundel korte stukken van Tommy Wieringa. De schrijver brak door met het wondermooie Joe Speedboot, waarmee hij tot de grootste Nederlandse schrijvers van dit moment ging behoren. De stukken lijken op het eerste zicht een willekeurige verzameling, maar zijn volgens de schrijver allemaal geschreven om ooit samen te worden gepubliceerd. De bundel overspant een heel decennium.

Omdat de onderwerpen zo uiteenlopend zijn, is de enige houvast waarnaar de lezer grijpen kan, de schrijver zelf. Dat levert – het wordt al aangekondigd op de achterflap – een kleine autobiografie op. Wieringa schrijft over rugby, over Nescio, passerende geliefden, de dood van zijn poes, maar ook over zijn ontmoeting met de verbleekte pornoster Cicciolina - waar hij later Caesarion over zal schrijven - en twee lezers die hem herkennen wanneer hij nog achter een treinloket werkt.

Ongrijpbaar

Toch slaag je er niet in Tommy Wieringa tijdens het lezen van Ga niet naar zee één keer te vangen. “Mijn huis is niet gemakkelijk te vinden, het ligt in een bocht van een rivier, buiten een povere nederzetting die zich erop laat voorstaan als sinds 1355 stadsrechten te hebben. Wie mij bezoekt, raakt verloren in een irrationeel web van eenrichtingsverkeer en omleidingen", schrijft hij zelf. Hij blijft ongrijpbaar, steeds weer opduikend in een ander decor bij andere mensen.

Wieringa blijft steeds schipperen tussen het weidse platteland en de dichtbevolkte stad. Als Remco Campert wordt gevierd in Amsterdam of bij een filmfestival moet worden gejureerd, tekent hij present, maar evengoed is hij in de weer met het vermoorden van een konijn. Eigenlijk zit die tweespalt al vervat in de foto op de achterkant. Een strooien hoed en iets dat verdacht veel lijkt op een landbouwwerktuig, maar net zo goed een wit overhemd en strakke jeans.

Dat Wieringa ook kan schrijven, hoeft sinds Joe Speedboot niet meer te worden betoogd. Ga niet naar zee is poëtisch en licht, maar bij wijlen net zo ontroerend als geestig. Net als de papegaaien op de voorkant, kan je makkelijk verliefd worden op de kleine pareltjes die Wieringa aan elkaar rijgt.

.