Veelbelovend jazzdebuut

Austin Peralta is een twintigjarige jazzpianist uit Los Angeles die met Endless planets zijn eerste wereldwijde solorelease uitbrengt. Toch kan je hem geen echte debutant noemen. Op z’n zestiende bracht hij al twee albums uit in Japan, tussendoor schrijft hij regelmatig filmmuziek en vorig jaar nog speelde hij mee op Erykah Badu’s album Return of the Ankh. Bovendien mag hij Flying Lotus en The Cinematic Orchestra tot zijn vrienden rekenen.

We beginnen dus met gezonde verwachtingen aan Endless Planets. De plaat telt zeven nummers, die samen goed zijn voor een album van 40 minuten. Het album opent met Introduction: The lotus flower, een (te) korte smaakmaker die jong en fris klinkt. De volgende nummers stellen dan weer enigszins teleur. Peralta opteert hier voor "standaard" jazz die niet echt boeit. Spijtig.

Broeierig epos

Het hoogtepunt zit in de staart van de plaat, met het dertien minuten durende Algiers. Zoals de titel al doet vermoeden, gaat de pianist hier de Midden-Oosterse toer op, maar gelukkig zonder te vervallen in kitscherige wereldmuziek. Dit is een broeierig, langzaam aanzwellend epos waarin Peralta de geijkte jazzpaden verlaat en zelfs flirt met elektronische ambient. De korte epiloog Renaissance bubbles zet die toon verder en daarmee eindigt dit album op een sublieme wijze.

Een veelbelovende intro, een magnifiek einde en een eerder saai tussenstuk: qua opbouw is Endless planets niet helemaal top. Toch is onze eerste kennismaking met Austin Peralta positief. We kijken nu al uit naar een album waarop hij volledig zichzelf durft te zijn.