De horizon bereikt, of eerder, gepijpt?

Na vijf minuten was de eerste poes al zwaar “gescrewed”. En het publiek ook. Bij het binnenkomen word je immers al opgehitst met een “geil filmpje” waarin Vera (Lies Pauwels) ligt te kronkelen aan de sekstelefoon met holle slagzinnetjes op de achtergrond. Wat dat bijdraagt aan dit stuk zonder verhaallijn blijft de vraag, maar het zet wel de achterhaalde, vieze toon voor al wat volgt.

De rol die Lies Pauwels neerzet in Een vrouw die de horizon heeft bereikt is een dubbele. Ze speelt zowel zichzelf als de hopeloze huisvrouw Vera Van De Velde en beiden zijn in een diepe persoonlijke crisis verwikkeld. Tijdens de proloog stelt Pauwels zich dan ook tweemaal voor, een keertje als Lies en een keertje als Vera. Blijkbaar is Lies de dochter van Campo-directeur Dirk Pauwels en vond Brusselmans het geestig om haar eerst wat te doen klagen over haar jeugd en de problematische relatie met haar vader. Na die lauwe voorstelling gaat Pauwels over tot haar introductie van Vera, en vanaf hier gaat de vuilbekkende bal van het middenstuk definitief aan het rollen.

Treurig niveau

Vera vertelt graag in vieze geuren en kleuren over haar Senegalese man en haar twee kinderen Lukaku en Pietje (want twee Afrikaanse namen was wel genoeg). Over hoe ze haar man heeft ontmoet toen die aan zijn eigen anus probeerde te likken en werd opgepakt door de Gentse flikken. Of over hoe hij als neger het liefste zijn eigen braaksel opeet en een van haar zonen de hele dag naakt met een erectie in de zetel ziet liggen. Of zoiets. Tussendoor probeert ze ook voor de afwisseling haar eigen anus, oksels en voeten te wassen en vergeet ze vooral niet de stank daarvan te beschrijven. Na een stuk of wat liedjes en een verhaal over een reis naar New York met een best te pruimen filmpje nadert het einde en hangt Vera zichzelf als afsluiter op.

Een vrouw die horizon heeft bereikt, is één langgerekte pipi-kaka-sekscolumn van Brusselmans geworden, uitgesmeerd over een voorstelling van ongeveer twee uur. Binnen die tijdspanne is er amper een grap die je niet al van mijlen ver ziet komen aanstrompelen. Op het acteren zelf valt echter weinig aan te merken. Lies Pauwels doet het op zich prima voor dit treurige niveau van tekst en dankzij haar prestatie blijven de vunzige haken en ogen toch nog ietwat aan elkaar hangen. Een goede raad: neem een schaar, knip wat Humo-columns uit en plak ze aan elkaar. Bespaar zo wat euro’s om naar een andere voorstelling te gaan, en die mag best met Pauwels zijn, maar liefst zonder de pen van Brusselmans.