Dobberende personages

Zomerhuis met Zwembad vertelt over Marc Schlosser, een ordinaire huisarts die uitgekeken is op zijn beroep en zijn patiënten. Met geveinsde interesse luistert hij naar de verhalen van kunstenaars, acteurs en schrijvers, zijn voornaamste cliënteel. Vaak stuurt hij ze weg met een receptje of laat hij hen terugkeren voor een nietszeggende vervolgafspraak. Centraal staat echter de vraag: waarom heeft Schlosser Ralph Meier, een van zijn patiënten, gedood? Deze vraag lost Koch doorheen het boek op met behulp van één grote flashback. Daarin neemt hij ons mee naar de Zuid-Europese kust, alwaar de familie Meier een zomerhuis had gehuurd.

Spanning & balans

De verhaallijn wordt trouwens constant onderbroken door flashbacks. Dit leidt niet tot een verhakkeld verhaal, omdat Koch op een erg gesofisticeerde manier die tijdsverschuivingen weet in te weven. Via kleine flashbacks en flashforwards bouwt hij bovendien de spanning in het verhaal op. Toch is het niet enkel deze spanning die van het boek een ongelooflijke pageturner maakt. Het zit vooral in Kochs onnavolgbare neerzetting van personages, waarmee hij een groot inlevingsvermogen creëert bij de lezer.

Dokter Schlosser en zijn gezin waren aanvankelijk uitgenodigd in het zomerhuis van de Meiers, maar Marcs vrouw Caroline zag dit niet bepaald zitten. Marc zelf had echter een oogje op Ralphs vrouw en besloot zo "per ongeluk" naar dezelfde streek op reis te gaan. Op dat moment gaat het verhaal in een echte stroomversnelling, zonder dat er vertelt wordt hoe de vork nu werkelijk in de steel zit. Desondanks heb je het hele verhaal het gevoel dat de ontknoping nadert.

Aangespoelde walvis

Hoewel het boek over de gehele lijn zeer vlot leesbaar is, is het duidelijk dat Koch toch over elk woord heeft nagedacht. Dit valt op te merken aan erg passende vergelijkingen, zoals “Ze keken met een zeker ontzag, maar ook met verbazing, zoals je naar een uit de koers geraakte walvis kijkt die op het strand is aangespoeld.”

Zomerhuis met Zwembad neemt een trage start, maar dit draagt enkel bij tot de empathie van de lezer doorheen de rest van het verhaal. Het boek is, in tegenstelling tot Het Diner, een volledig samenhangend verhaal met voldoende (al dan niet foute) aanwijzingen en een amusante verteller.