Liefde en verraad in Othello

Wat hebben Mathias Sercu, Eva Van Der Gucht, Eric Goossens, Nele Goossens en David Cantens gemeen? Een kick-ass vertolking van Shakespeare's meest geweldige tragedie, that's what! Regisseur Paula Bangels en De Spelerij hebben met deze moderne herwerking een topstuk afgeleverd. Waar leef je anders zo intens mee met de meest menselijke, maar ook gruwelijke karakters die deze aardkloot heeft voortgebracht.

Waanzin

Othello (Matthias Sercu) en Desdemona (Eva Van Der Gucht) voelen een liefde voor elkaar waar de meesten onder ons slechts van kunnen dromen. Niets dat hen kan scheiden, of toch? Wanneer Jago (Erik Goossens) besluit Othello te gronde te richten, spaart hij kosten noch moeite. Als een meestermanipulator speelt hij hun liefde voor mekaar tegen elkaar uit. Cassio (David Cantens) wordt genadeloos gebruikt als domme pion in Jago's smerige spelletje. Zijn vrouw Emilia (Nele Goossens) kan slechts met lede ogen toezien hoe haar beste vriendin het onderspit moet delven.

Als toeschouwer zie je hoe Othello langzaam maar zeker wegzakt in waanzin. Sercu speelt zijn rol meesterlijk. Wanneer zijn gezicht vertrekt en zijn stem klanken voortbrengt van pure wanhoop, raakt zijn radeloosheid het diepst van je ziel. Nagenoeg zonder props of attributen slaat dit gezelschap erin je mee te sleuren in een golf van emoties. Enkel klanken, goedgekozen belichting en betekenisvolle kleuren ondersteunen het prachtige acteerwerk van De Spelerij. Groen voor jaloezie; geel voor verraad en leugens en helder witte spots voor de meest pijnlijke dialogen. Neen, dit stuk is niet om mee te lachen. Maar wel één om met je mee te dragen.

Bloed, zweet & tranen

De cast geeft zich volledig en dat merk je! Met rake dialogen, harde discussies en fluisterende leugens, blijft deze opvoering ons vast en zeker bij. Wanneer Jago als het ware "uit het stuk stapt" om de toeschouwer zijn ware betrachting duidelijk te maken, grijpt zijn door en door slechte inborst je bij de keel. Voor dit personage geen sympathie. Erik Goossens steekt zijn hele wezen in deze vertolking en doet dat zo goed dat je haatgevoelens opmerkelijk dicht aan de oppervlakte komen drijven.

Bloed, zweet en tranen moet het de acteurs gekost hebben om de personages niet enkel naar de 21ste eeuw te brengen, maar ook om ze levensecht te maken. Dit is een mooi staaltje acteerwerk. Waar je als kijker aanvankelijk sceptisch staat tegenover een stuk dat eeuwen geleden geschreven is, kan je achteraf gezien niet anders dan mee te leven met de gebeurtenissen en de emoties. Hoe kan het ook anders, want deze emoties zijn van alle tijden; net zoals het theaterstuk zelf.