Schone bruid in flets kleedje

Een bruid in de morgen werd in 51 neergepend door de naar theatermaatstaven toen piepjonge Hugo Claus. Het werd een stuk over de tragische toestand van het Vlaamse gezin Pattini, waarvan de vader in zijn gloriejaren circusartiest was, maar in latere tijden af te rekenen krijgt met zwarte sneeuw, twee incestueuze kinderen en een zelfmoord. De nog steeds actuele thema’s komen in de realisatie anno 2011 echter nog nauwelijks aan bod en worden vervangen door algemene familiale spanningen, een zagende echtgenote en een ratelende nicht met iets wat voor een Kempens accent moet doorgaan.

Maar bon! De overheersende positieve noot dan! Van bij het begin van de voorstelling word je als toeschouwer in medias res gegooid, of liever in de toorn van Mevrouw Madeleine Pattini (Els Dottermans), die afgeeft op haar man en alle miserie waar ze in zit. Zoals Dottermans zelf al heeft getuigd in menig interview, wordt ze al te vaak gecast als een mekkerende midlife-echtgenote met premenopauze-issues. Gelukkig doet ze dat zo voortreffelijk dat je ons niet hoort klagen.

Weinig subtiel

Via haar heerlijke woedeuitval word je op de hoogte gebracht van de problemen van het gezin Pattini. Blijkbaar doen zoon Thomas (Matteo Simoni) en dochter Andrea (Ann Miller) vieze dingen samen en moet dat snel in de kiem worden gesmoord. Mevrouw Pattini en haar prachtig weerwerk biedende echtgenoot (Servé Hermans) besluiten dan ook het nuttige aan het aangename te koppelen en proberen Thomas te koppelen - of beter uit te huwelijken - aan de dochter van vaders rijke én (thank God!) zieke zuster, nicht Hilda (Chris Thys). Die lijkt niet van de slimste te zijn - ze babbelt maar door in een onbegrijpelijk Limburgs - en is al helemaal geen spek voor de bek van Thomas, die het al te druk heeft met het verleiden van Andrea. Miller en Simoni beelden die incestueuze relatie knap uit, onder andere in een woordeloos dansspel dat de erotische spanning mooi weergeeft. Subtieler kon het wel nog, want wat komt dat naakt er toch altijd bijdoen?

Aan subtiliteit ontbreekt het Een bruid in de morgen wel vaker. Sommige scènes lijken qua niveau eerder weggelopen uit een sitcom dan uit een stuk met "zware" thema’s. Dat kan op zich geen kwaad, maar komt dan wel heel dwars te staan op de thematiek, die sowieso al lijkt te verdrinken in de voor de rest voortreffelijke tirades van Dottermans en haar kroost, de kwebbelende nicht en tegenstribbelende Pattini. Voortreffelijk spel, deels mankende uitwerking. De sfeer van Claus ontbreekt misschien een beetje?