Argentijnse puzzelkampioen?

Maria is een huisvrouw die al twintig jaar dag en nacht voor haar echtgenoot en twee zonen zorgt. Voor haar vijftigste verjaardag krijgt ze een puzzel cadeau, die haar leven een doel geeft. Ze vindt niet alleen een hobby, ze blijkt ook nog eens bijzonder goed te zijn in snel puzzelen. In een puzzelwinkel komt ze een zoekertje tegen van een zekere Roberto, die een partner zoekt voor het nationale puzzeltoernooi. Maria reageert, en traint van dan af twee namiddagen per week bij Roberto thuis, buiten het medeweten van haar gezin. Roberto blijkt een rijke vrijgezel te zijn die in een statig herenhuis woont. Hij heeft een eigen puzzelkamer, ontelbare soorten thee en wordt er op zijn wenken bediend door Carmen, zijn dienstmeid. Samen mikken Maria en Roberto op de hoofdprijs van het nationale toernooi: tickets voor het wereldkampioenschap puzzelen in Duitsland.

Obsessieve tijdverspilling

Dat de regisseur een vrouw is, schemert door in de film. Maria's huishoudelijke taken worden door iedereen in haar gezin en familie als vanzelfsprekend beschouwd.

Ze doorbreekt de sleur van alledag door te puzzelen, maar haar echtgenoot vindt haar nieuwe hobby een obsessieve tijdsverspilling. Toch durft Maria uit angst voor de reactie van haar familie niet vertellen over Roberto of het kampioenschap in Duitsland.

Alle beelden baden in zonovergoten tinten. Met veel detailshots en een handheld camera graaft de prent dieper dan het korte, rechtlijnige verhaal: een karakterstudie van Maria, een sterke vrouw die overal de kerk in het midden probeert te houden, en daar haar eigen geluk voor opgeeft. 

Toch blijft Puzzle vooral een luchtig drama dat onderhoudend is, maar niet bijblijft. Daarvoor zit er niet genoeg vlees in de plot.