El Sicario
Gianfranco Ros
"Zijn wil is wet": een uitspraak als deze wordt bijna verwacht van een huurmoordenaar die 20 jaar lang de vuilste jobjes opknapte in naam van een man. Schokkender is de bijna goddelijke verering die deze Patron van zijn handlangers geniet. In kamer 164 van een Mexicaans hotel langs de rand van de weg, doet een professionele huurmoordenaar zijn verhaal.
“De eigenschappen van een goede huurmoordenaar, zijn dat hij voor en na de job in het park kan gaan spelen met zijn kinderen, dat hij zich onder de mensen beweegt en met hen relaties opbouwt, dat hij zich weet te kleden, te gedragen en van een goede opleiding getuigt. Met of zonder opdracht, alles wat hij doet is in functie van zijn werk”. In deze documentaire van Gianfranco Ros, beantwoordt X de vragen die op onze lippen liggen: hoe je in godsnaam als huurmoordenaar begint, hoe je dit combineert met een baan als politieagent, hoe je nieuwe opdrachten binnenrijft en hoe je de Mexicaanse en de Amerikaanse overheid tot op hoog niveau omkoopt.
Less is not more
De documentaire is eenvoudig en het hele verhaal wordt in enkele beeldkaders vertelt. Een beeld van X, zwart gekleed en met het gezicht bedekt, zittend in een vaal witte zetel en een schetsboek vasthoudend, is het eerste half uur lang zowat het enige dat we te zien krijgen. Zijn verhaal illustreert hij met tekeningen die hij in zijn schetsboek maakt. Opsommingen, kadertjes en cirkels.
Vlak na het eerste half uur, komt een eenzaam overzichtsshot van een huis in de straten van Mexico piepen. Hoewel de kijker wel de link maakt met de anekdote die net werd verteld, komt het shot nogal uit de lucht vallen en brengt het de boodschap nauwelijks over.
Hoewel de inhoud van zijn monoloog zeker interessant is, mankeert de documentaire interactie, activiteit en verbondenheid. De monoloog doet bijna absurd aan, surrealistisch door het gebrek aan randmateriaal, muziek of andere beelden. En bovenal is het allemaal erg lang.
5 mei 2011
