Welcome 2 America
Prince
Le-gen-da-risch, is het eerste wat in ons opkomt na drie uur meesterlijk entertainment van de Purperen Koning (inderdaad: Koning). En dat voor de tweede avond op rij.
Na een korte inleidende performance van de New Power Generation zonder Prince, met als uitblinker de opvallende zangeres Shelby J (wat een strot!) en de sexy nieuwe Prince-protégé Andy Allo, komt de man zelf losjes het podium opgewandeld en zet midden in een nummer de eerste gitaarsolo van de avond in. Om daarna de echte set te openen met She’s Always in My Hair, gevolgd door I Like It There.
Prince opent allesbehalve rustig met het geweldige en lang uitgesponnen Controversy. Een voorbode van wat een zinderend funkfeestje zal worden. Prince mag dan een kuise Jehovah's getuige zijn dezer dagen, hij weet nog steeds iedereen te overklassen in het overbrengen van seksuele energie.
De swingende cover Le Freak van Chic wordt afgewisseld met het rustigere Only Heaven Knows, waarna Prince met megafoon aankondigt dat “de show nu gaat beginnen”. En hoe: een medley van D.M.S.R, Pop Life en Musicology doet het feest losbarsten, en dat laatste nummer groeit live uit – dankzij de retestrak spelende band – tot de perfecte funkjam, iets wat het nummer op plaat ontbreekt. En van de funk gaat His Royal Badness naar de blues. 53 jaar is de man, maar het is er niet aan te zien.
Wervelende hitmachine
Wanneer hij terug het podium opkomt, is dat als een hogepriester. Theatraal spreekt hij het publiek toe "Dearly Beloved..." en de massa slaat tilt. Wat volgt, is een aaneenschakeling van hits, van Let’s Go Crazy naar Delirious en 1999. Als rustpunt wordt het onbekende Break of Dawn van Tevin Campbell ingezet. Take Me With You, Raspberry Beret, Cream – met gedoofde lichten – en U Got The Look vervolledigen de hitlijst.
Een wervelwind, een stomende funkavond, en vanzelfsprekend horen daar meerdere bisrondes bij. De NPG-band verdwijnt van het podium, en Prince neemt plaats achter een purperen vleugelpiano en brengt onder andere Marvin Gaye’s Let’s Get It On. How Come You Don’t Call Me Anymore volgt en dan weerklinkt Sign O’ The Times. Waanzinnig gebracht, met die übervette basriff die live nog tien keer meer impact heeft.
De fans zijn tevreden Mr. Goodnight te horen en het wordt helemaal te gek wanneer de eerste tonen van Darling Nikki weerklinken, een song van Purple Rain die Prince weigert nog te spelen wegens de vulgaire inhoud. Het blijft dan ook bij de eerste tonen, de man vindt I Would Die For You duidelijk een betere keuze en het ondertussen uitzinnige publiek zal daar zeker niet over klagen. Kiss sluit de bisronde af, en vuurwerk wordt afgeschoten boven het podium.
Dansbare magie
In bisronde twee brengen alle zangeressen samen Make You Feel My Love, en dat ingetogen moment wordt gevolgd door het moment van de avond voor het Sint-Pietersplein: de lichtspots zorgen voor de extra magie die Purple Rain al lang niet meer nodig heeft, de ooh ooh oohs worden door het publiek gescandeerd nog voor het nummer goed en wel is begonnen, en op het einde worden we getrakteerd op een wolk van paarse confettisnippers. "Magisch" dekt de lading zelfs niet.
Alweer die perfecte afsluiter en alweer laat de man het daar niet bij: in bisronde drie nodigt Prince fans in de voorste rijen uit op het podium voor een dansfestijn met de hilarische The Time-classic The Bird, gevolgd door A Love Bizarre tot iedereen moegedanst is.
Prince is heer en meester en bevestigt zijn toppositie als entertainer en livemuzikant door zowel de diehard fans als het hitpubliek hun plezier te gunnen.
7 juli 2011
