Monnik Ambrosio is zo trouw aan zijn geloof dat het anderen bang maakt. Toch dwingt hij veel respect af door zijn pakkende preken waarin hij beweert dat iedereen zijn zonden onder controle heeft. Tot zijn eigen zonden de bovenhand krijgen.
Donker en dramatisch, die woorden vatten de nieuwste film van de Franse award-winnende regisseur Dominik Moll goed samen. De herwerking van de klassieke gothische roman van Matthew G. Lewis uit 1796 vertelt het tragische verhaal van een strenggelovige monnik in het katholieke Spanje van toen. De eenvoudige filmtechniek, de donkere beelden en het droeve, kerkelijke decor roepen meteen de gepaste sfeer op.
Satan
Broeder Ambrosio wordt bij zijn geboorte aan het klooster van Madrid neergelegd. Hij groeit er op tot een respectabele monnik die door iedereen wordt gerespecteerd als een groot preker. Zijn bekendste uitspraak, dat Satan of zonden zich slechts meester over iemand maken als die dat toelaat, begint zich tegen hem te keren als plots een mysterieus figuur in het klooster wordt opgenomen.
Op hetzelfde moment duikt in zijn dromen steeds weer een ander mysterie op. Het verhaal van de monnik kruist dat van Antonia, een meisje met een zieke moeder en een rijke aanbidder. De subtiliteit waarop dit allemaal zou moeten gebeuren, laat echter veel te wensen over en de regisseur slaagt er niet in om het verhaal spannend te maken.
Frans absurdisme
Zoals we de Franse filmmakers kennen, overdrijven ze graag in absurdisme. In deze film is dat niet anders. Wat eerst nog origineel en interessant lijkt, wordt al snel ongeloofwaardig. Als de hele bioscoopzaal niet bijkomt van het lachen wanneer iemand sterft, is dat geen goed teken.
The Exorcist, maar minder angstaanjagend en goed. Misschien hadden we daar tweehonderd jaar geleden anders over gedacht, maar de filmkijker vandaag haalt hier geen voldoening uit.



